Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 652

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 654

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 652

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 654

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454
  • We need new visions!

    We want to reclaim Europe for young people and to make it a place for all, not just a few.
  • A European and global education!

    Education must not be a privilege but a right for every individual!
  • A social and economic EU that works!

    We stand against the destruction of social and labour rights.
  • Real democracy now!

    We demand a radical democratization of European society in order to empower people, especially young people, to participate in society.
  • Freedom of movement!

    Our Europe is not a fortress. People who look for protection must be welcome here.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Delfina Rossi "I started this initiative because we need a radical change today for a possible Europe tomorrow."

Maria Peteinaki "I contributed in this initiative because I believe another Europe is possible and the change can and will come from young people."

Markus Drake "I started this initiative to remind us all of alternatives to failed
policies of conser-vatives and social-democrats, Greens and liberals alike."

Ska Keller "I started this initiative because it's time for young people to reclaim Europe and build their own future."

Terry Reintke "I started this initiative because I want to start a pluralistic and open debate with young people about Europe :) !"

Vesna Jusup, "I joined this initiative cause there is no more time for young people to stay quiet or neutral towards our present and future." 

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 652

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 654

Youth in Crisis - Let's change Europe!

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /usr/www/users/skagke/ on line 454
  • EN
  • CAT
  • DE
  • ES
  • FI
  • GR
  • SE
  • SR|HR

Youth in Crisis - Let's change Europe!

Delfina Rossi, Maria Peteinaki, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup

We, young people in Europe, feel it's time to reclaim Europe. For too long a time, old people have been deciding on our future, and they made the wrong decisions. We want a Europe for the people, rather than for banks. A Europe that cares for social rights and needs, rather than following an ideology of market liberalisation. We ask you to join our call!

What is the problem?

We, young people in Europe, were the first to grow up with the European Union being a completely normal part of our lives. Most of us did not live through war and peace talks or dictatorships and the fall of the iron curtain is only a childhood memory. When war arrived at our door, in the collapse of Yugoslavia, we opposed the war and the genocides equally, and formed the youth revolts that toppled dictators afterwards.

Our parents and grandparents set out to "build a peaceful Europe for their children". We are those children, and we decide what to do with it: we will use Europe to make our lives better, to prosper and for us not to be threatened by war any more. It is time for us to reclaim Europe.

But even though we as young people today have greater freedoms than ever before to travel, study and work anywhere in Europe; even though we cross borders and for many of us the only money we have had is Euro, we are also those who have lived in crisis mode for 5 long years without having had a say in the creation of a system that led to this crisis. On average, we face the largest youth unemployment since as far back as our parents can remember, and we are the ones who will suffer the most from the social, ecological and political decisions taken by our elders.

No two young people are the same. But the crisis has brought us all together, in a mess. We all face the dismantling of a social contract and the welfare state, insecurity in the labour market and all the risk facing the working poor.

Increasingly, our generation sees the European Union as a cause of the problem, rather than its solution.  How did we end up here?

  • The peace project Europe was and still is good idea, but it's not enough anymore.
  • The prosperity project Europe is no more. Young people don't believe they will live better than our parents. Unemployment is even higher for young people than overall. Social cuts and tax increases hit us harder, keeping us from an independent life and leaving us at risk of social exclusion. And part of the reason is that when the older generations created the Euro, they created an imperfect monetary union and waited for problems to pass. They pushed the problems unto later generations.
  • The European Union of freedom of movement is not affordable. Erasmus is only for students, and only for those students who can muster the time and money. Travelling is expensive. When we want to use our freedom to work elsewhere, we encounter problems of language, bureaucracy, importability of social rights and services. This adds to the impression of Europe being "a project of the elites": those who can afford to travel around.
  • The promise of participation at EU level didn't survive. The democratisation of the institutions remains incomplete. Member states and their governments dominate the play. Old men in suits decide over young people's lives. Parliamentary simulations are just that: simulations. The constitution wasn't one. 
  • The Social Union never came into existence. The neoliberal agenda of the past two decades left it a pretty phrase. We dreamt of a Europe that would  benefit people, directly, socially and by offering security, but that has not happened.

We need new visions.

In the current crisis, the EU appears together with the IMF to tell elected governments to fire more people, cut more social services and increase the VAT or the tax burden for people with low income instead of the rich. The EU doesn't listen to warnings of double and triple recession if our purchasing power is reduced. It is the EU who may or may not give time and/or money. And even when national governments do the cutting and firing themselves, they still blame the EU. This is, of course, not the complete picture and only half of the truth. But it is the image that many especially young people have when thinking of "Brussels".

At the same time, not all is bleak. Democratic and social change can happen. This has been proven in the past when people fought for social rights; for women's rights; and even the globalization-critical movement had some successes. Social and democracy-related movement, often carried by young people, are striving for change. In Spain, Italy or Greece young people have taken the lead towards change. They demand jobs, a perspective, a social support system that deserves the name, and real democracy. They don't want to give their money to banks and not submit themselves to undemocratic rules set up by the IMF and the ECB. Even though the movements started up at national or regional level, their ideas and inspirations have run through Europe and from and across the world. They defy the image of young people as lazy, apolitical and not knowing what to do with their lives. They give hope that political change for the whole EU will spring from those grassroots. But whether this will actually happen or whether the movements will drown in organizational questions, repression and the individual economic problems is on us as young people to see and decide.

Europe for all!

As people who care about Europe, who care about our own and future generations, who believe in justice that not only protects rich and poor, but also young and old, women and men, here and there as well as in social and environmental justice, who believe in more democracy and that another Europe is possible; young people from green and left progressive movements, we need to offer something to ourselves and to young people in Europe: a new vision, a new story of how Europe can look like if we all try. Not just a new project, but a new idea. Not just a piece of the cake, but the whole bakery.

We want to once live in a Europe where people are no longer donating millions of Euro to charity, because it is not necessary, where Ahmed and Klaas-Peter, Dušan and Inés are going to the same school, where my boss has to be kind and pay me to make me do over-time, where two women can kiss each other no matter where they are, where the right to vote is not tied to age or place of birth, where we all can move where ever we want, where going to university or take courses is not a privilege but a right, where nobody fears others because they look different, where your bank makes social and environmental investments and does not speculate, where you can take the public transport to go everywhere and where hospitals and medicines are available for everybody.

In order to fulfill this vision, we need to take some ambitious steps: 

- A European and global education 

We believe in life long and wide education, overcoming academic, authoritarian educational  systems that recreate and support the current economic system. Education is not only investment in young people today, but in the whole of humanity tomorrow. It is the base for any project for Europe and needs to be free from marketization and segregation. Education must not be a privilege but a right for every individual, and free of charge. Educational programmes must not be based on patriarchal values but on interculturality, social and  gender equality and global solidarity. Strong academic borders must be relaxed  and non-formal education appreciated, including apprenticeships and self-education programs. We need a stronger focus on language education, a precondition for mutual understanding and future cooperation. European institutions must support educational institutions structured on democratic principles, inclusive towards all, and base their programmes to be beneficial to individuals, to communities and to society. We do not accept nothing less. A European education system needs to follow, support and pioneer ideas of peace, equality, mobility and unity, and we need to understand that global eduction is needed  for a global life. 

- A social and economic EU that works!

We young people heard in schools and universities about the inevitabilty of capitalism and liberalisation. Yet the policy of market liberalisation and de-regularisation has given us poverty levels of 30% in South European countries, a 50% youth unemployment and an increase of working poor people. In the Euro-zone, the lack of a shared treasury and budget, a monetary policy that only focuses on controlling inflation, and restrictions on national fiscal policies has made it impossible to implement countercyclical policies to generate green jobs and sustainable investment for our futures.

We stand against the destruction of social and labour rights. The claim that “there is no plan B” is false.  Our plan B is a democratic Europe built on social and environmental justice in order to safeguard our future. We refuse to bail out banks, we want to bail out people.

We need a Euro-mechanism to regulate and place financial institutions under democratic control, to “Europeanize” them if they are bankrupt, so citizens own them. We need a Fiscal Union, with common taxes at the Euro- and EU level, to end tax evasion, we need a Financial Transaction Tax now, to give the EU enough resources to invest in green and social projects.

We need a security guarantee. Call it a guaranteed basic income or a negative income tax for low earners, but whatever we call it, our social systems needs to get rid of means testing, bureaucracy and repressive structures, and to correspond to our lives. Young people work, write fundraising applications, freelance, care for our near and dear, move to new locations or countries looking for jobs. We are flexible and restless, unlike the old men who wrote the rules for us. Without basic, guaranteed security, we, the most overworked yet underemployed generation, will not be able to demand our rights, organize according to our needs, or even live our youth.

We need to be able to imagine happiness, not money, as our goal. Since we want equity, Europe and developed countries must be first to abandon the growth motive and GDP as the measure of it. Leaving growth behind, we move towards a debt free society, where citizens and states are independent of financial markets. We propose a different economic model, where degrowth also means promoting small scale investments as opposed to corporate giants, a chance to reconnect with the environment, with each other, and think beyond materialism and consumerism. Water, soil, air, seeds, information and all common goods should be cherished and free.

- Real democracy now!

We demand a radical democratization of European society in order to empower people, especially young people, to participate in society. In this demand we agree with many  social and democratic movements and organisations all over Europe. Without real participation of citizens in the democratic processes of the Union the EU will not fully realise its vision. That is why the European Parliament as the direct representation of the European people needs to be strengthened vis-a-vis other European institutions. A first and urgent step on this path will be to give the European Parliament the right to initiative. The European Commission needs to be democratized and made more transparent. Young people need to have a say also in the European Parliament. At the moment, there are hardly any young people there. Since ca 30% of all Europeans are under 30 years old, this number should also reached for parlimentary representation.

In order to include all people living in the Union, barriers on acquiring citizenship need to be lowered – in the end making everyone who lives in Europe a citizen. The implementation of direct democratic instruments such as the European citizen´s initiative are an important step in order to bring Europe closer to citizens. Whether a decision is taken at local, regional, national, European or even global level needs to be balanced alongside the principle of subsidiarity, taking all decisions at the lowest level possible.

But democracy also includes the protection of minorities, the empowerment of women and the full access to rights for the LGTBQ population. Thus, we need strong and visible representation of minorities and not the exclusion of them, we need women´s empowerment for example through quota schemes, and we finally need a just legislation regarding family, fiscal and anti-discrimination law regarding LGTBQ.

- Freedom of movement

Our Europe is not a fortress. People who look for protection must be welcome here. The same goes for people who come here in the hope of a better life. If Europe is to be a peace project that we can be proud of, we can't send away those who want to share the dream and contribute to it. Instead of bulding a high tech fortress with borders that reach out far into the Sahara, as is currently done, we want a culture of welcoming. Including people into society is a task for both sides, not only for the arrivers. Only a place that is open for new people is also open for new ideas and differences, and this is what young people have and want to expand.

One of the greatest achievements of the EU is the internal freedom of movement. Even though for many people, especially young people with low income, this freedom remains theoretical as travel costs money, it has nevertheless opened the doors for many to travel, learn or work abroad and develop a European citizenship. This basic freedom must not be hampered by those who would exclude certain groups (asylum seekers, Roma, new EU citizens...) or by invisible border controls that profile people according to their looks and by behaviour that is deemed to be "abnormal".

Reclaim Europe!

For these changes we need several things: first and foremost we need the vision and motivation to take steps for a Europe that fits OUR needs! We need political will, pressure from the movements and initiatives, but also parliamentary majorities. Political will can be formed if pressure "from the street" is massive. But it also needs political will, and the hope for success, for people to take to the streets. Movements inform the mainstream debate, but are also informed by it. Parliamentary majorities can be reached by questioning your candidate, at whatever level, and making sure that promises are kept. Change involves all levels and everybody. Our ideas have to become hegemonial. It's not governments, politicians, student leaders or whoever else alone. We will not wait for a hero to come; we'll do it ourselves.

We call on you to join us and together with us build a new Europe!

Join us at



Joves en crisi Canviem Europa! 

Rossi Delfina, Peteinaki Maria, Drake Markus, Keller Ska, Reintke Terry, Vesna Jusup

Quin és el problema?

Nosaltres, els i les joves d'Europa, vam ser les primeres a créixer en la Unió Europea i considerar-la part completament normal de les nostres vides. La majoria de nosaltres no hem  viscut a través de negociacions de guerra i pau o de dictadures i la caiguda del teló d'acer és només un record d'infància. Quan la guerra va trucar a la nostra porta, degut a l’enfonsament de Iugoslàvia, ens vam oposar tant a la guerra com al  genocidi, i després vam participar en revoltes juvenils que per enderrocar dictadors.

Els nostres pares i mares, avis i àvies  buscaven "construir una Europa pacífica per als seus fills". Nosaltres som aquests nens i nenes, i volem decidir sobre el projecte europeu: creiem en Europa per millorar les nostres vides, per prosperar i per no estar amenaçat per cap tipus de guerra. Ha arribat el nostre moment de reclamar Europa.

Nosaltres som la generació amb més llibertats que mai para de viatjar, estudiar i treballar en qualsevol lloc d'Europa, som els i les que tot i creuar fronteres, pràcticament els únics diners que hem tingut són en euros. Però també som la generació que ha viscut en una profunda crisi durant cinc llargs anys sense haver contribuït a la creació d'un sistema que ens va portar a aquesta crisi. A tot Europa, ens enfrontem a un nivell de desocupació juvenil tan elevat que ni els nostres pares recorden alguna cosa així, i som la generació que més patirà les decisions socials, ecològiques i polítiques preses pels nostres majors.

No hi ha dues persones joves iguals. Però la crisi ens obliga a unir-nos per enfrontar-la. Tots i totes patim la desarticulació d'un contracte social i el desmantellament de l'estat de benestar, la inseguretat en el mercat de treball i tot el risc que enfronten els treballadors i treballadores precàries i pobres.

Cada vegada més, la nostra generació veu la Unió Europea com una de les causes del problema, i no la seva solució. Com hem arribat fins aquí?

  • El projecte de pau europeu va ser i segueix sent una idea fonamental, però no és suficient.
  • El projecte de prosperitat Europa ja no existeix. Nosaltres no creiem que viurem igual o millor que els nostres pares. La desocupació juvenil sobrepassa la desocupació general. Les retallades socials i les pujades d'impostos ens colpegen de forma més dura i desigual, ens impedeixen construir una vida independent i ens deixen en risc d'exclusió social. Part de la responsabilitat es remunta a la creació de l'euro, quan van crear una unió monetària imperfecta, esperant que els problemes passessin sense més. Però van traslladar els problemes a les generacions posteriors.
  • La Unió Europea de la llibertat de circulació no és viable. Erasmus és només per a alguns estudiants que poden reunir diners i temps. Viatjar és car. Quan volem utilitzar la nostra llibertat per treballar en un altre lloc, ens trobem amb problemes de llenguatge, la burocràcia, impossibilitat de traslladar els nostres drets socials i serveis. Això consolida la imatge que Europa és "un projecte de les elits": aquells que poden permetre el luxe de viatjar.
  • La promesa de la participació a nivell de la UE no va sobreviure. La democratització de les institucions segueix estant pendent. Els Estats membres i els seus governs dominen el joc. Homes adults vestits amb vestits decideixen sobre el dia a dia de les persones joves. Les simulacions parlamentàries són només això: simulacions. La Constitució mai va ser tal.
  • La Unió Social mai va arribar a existir. L'agenda neoliberal de les últimes dues dècades es va deixar l'Europa Social només com una frase bonica. Somiem amb una Europa que beneficiaria directament a les persones, una Europa Social que ofereix seguretat, però això mai va succeir.

Necessitem noves visions per a Europa.

En la crisi actual, la UE apareix juntament amb l'FMI per determinar les polítiques de governs elegits, per acomiadar més gent, tallar més serveis socials i augmentar l'IVA, per augmentar la càrrega fiscal per a les persones amb baixos ingressos en lloc dels rics. La UE no adverteix les probabilitats de caure en una recessió doble i triple si continua oprimint la nostra capacitat de consum. És la UE qui decideix o no donar més temps i/o diners als estats. I quan els governs nacionals apliquen retallades ells mateixos, culpen a la UE. Això és una imatge incompleta i només la meitat de la veritat. Però és la imatge que moltes persones, especialment joves tenen quan pensen en "Brussel·les".

Però hi ha llum al final del túnel. El canvi democràtic i social pot succeir. Ho hem demostrat en el passat, quan la gent va lluitar pels drets socials, els drets de les dones, i fins i tot el moviment antiglobalització va tenir èxits. Els moviments socials i democràtics estan articulats per molts i moltes joves que lluiten per un canvi. A Espanya, Itàlia o Grècia, els i les joves hem pres la iniciativa cap al canvi. Exigim llocs de treball, una perspectiva, un sistema de social que mereixi el seu nom i una democràcia real. No volem donar els nostres diners als bancs i ni sotmetre'ns a les regles democràtiques establertes per l'FMI i el BCE. Són moviments que funcionen a nivell estatal o regional, però amb idees i inspiracions que recorren Europa i el Món. Són moviments que desafien la imatge dels joves com vagues, mandrosos, apolítics i sense saber què fer amb les seves vides. Generen l'esperança que el canvi polític per a la UE sorgirà d'aquestes bases. Fer d'això una realitat o deixar-nos ofegar en les qüestions organitzatives, la repressió policial i els problemes econòmics, depèn de nosaltres i nosaltres. Volem decidir i canviar Europa.

Europa per a tots i totes!

Com les persones volen construir una altra Europa, que es preocupi per les nostres generacions i les futures, amb una justícia que no és només per protegeix els rics i no els pobres, sinó també a joves i vells, homes i dones, d'aquí i allà, així com en la justícia social i ambiental, que creuen en la democràcia i que creuen que una altra Europa és possible. Joves dels moviments progressistes i d'esquerra verda tenim una alternativa per als i les joves a Europa: una nova visió, una nova història d'Europa si tots i totes treballem per canviar-la. No és només un projecte nou, sinó un imaginari nou. No és només un tros de la coca, però la fleca sencera.

Volem viure en una Europa on la gent ja no estan donant milers d'euros a la caritat, perquè no cal, on Ahmed i Klaas-Peter, Dušan i Inés van a la mateixa escola, on el meu cap ha de ser amable i pagar-me per que faci hores extres, on dues dones es besen sense importar on estiguin, on el dret de vot no estigui lligat a l'edat o lloc de naixement, on tots podem viatjar i viure on vulguem, on anar a la universitat o prendre cursos no és un privilegi sinó un dret, on ningú tingui por dels altres perquè tenen un aspecte diferent, on el banc realitza inversions socials i ambientals i no especula, on es pot prendre el transport públic per anar a tot arreu i on els hospitals i els medicaments són gratuïts per a tothom.

Per tal de complir amb aquest imaginari, hem de prendre mesures ambicioses:

- Una educació europea i global

Creiem en una educació integral per a la vida, superant els sistemes acadèmics, educatius autoritaris que recreen i donar suport al sistema econòmic actual. L'educació no és només la inversió en els joves d'avui, sinó en el conjunt de la humanitat de demà. És la base per a qualsevol projecte per a Europa i s'ha de garantir lliure de mercantilització i segregació. L'educació no és un privilegi, sinó un dret per a tothom, i ha de ser gratuïta i de qualitat. Els programes d'educació no poden basar-se en els valors patriarcals, sinó en la interculturalitat, l'equitat social i de gènere i la solidaritat global. Hem d'acabar amb les fronteres acadèmiques i donar valor a l'educació no formal, incloent els programes d'autoaprenentatge. Necessitem una major inversió en l'ensenyament d'idiomes, una condició indispensable per entendre'ns i cooperar. Les institucions europees han de donar suport als centres educatius estructurats en principis democràtics, inclusius amb tots i totes, i els principis educatius tinguin siguin el benestar de les persones, les comunitats locals i la societat. Un sistema educatiu europeu ha de donar suport idees i ser pioner per a la construcció de la pau, la igualtat, la mobilitat i la unitat. Una educció mundial és necessària per a una vida global.

- Un model social i econòmic que funcioni

Hem escoltat a les nostres escoles i universitats que el capitalisme, el liberalisme econòmic i la  privatització de serveis són inevitables. Però, la política de lliure mercat i de desregulació financera ens ha portat a nivells de pobresa del 30% en els països del sud d'Europa, a un 50% d'atur juvenil i l'augment significatiu de treballadors i treballadores pobres i precàries. A la zona euro, la falta d'un tresor i pressupost comú, la política monetària que només busca controlar la inflació i les restriccions a les polítiques fiscals nacionals, han fet que sigui impossible aplicar polítiques contra cícliques per evitar l'exclusió social, crear llocs de treball verds i invertir de forma sostenible per al nostre futur.

Estem en contra de la destrucció dels drets socials i laborals. L'afirmació "no hi ha pla B" és falsa. El nostre pla B és una Europa democràtica basada en la justícia social i ambiental que garanteixi el nostre futur. Ens neguem a rescatar bancs, volem rescatar persones.

És indispensable un mecanisme dins de l'euro per regular i posar les institucions financeres sota control democràtic, per "europeizarlas" estan en fallida, quedant sota el control públic. Necessitem una unió fiscal, amb impostos comuns dins de la zona euro i de la UE, per acabar amb l'evasió fiscal, exigim l'aplicació immediata de l'impost a les transaccions financeres, que contribueixi a generar recursos propis perquè la UE invertir en projectes ecològics i socials.

Necessitem una garantia social. Diguem una renda mínima garantida, renda bàsica o un impost negatiu per a treballadors i treballadores de baixos ingressos, però independentment del nom, els nostres sistemes socials ha de desfer-se dels requeriments absurds, la burocràcia i les estructures repressives per atorgar un ajut bàsica a les nostres vides . Els i les joves treballem, escrivim projectes per recaptar fons, tenim cura de les persones que ens envolten, nens o adults, ens movem d'un país a un altre en recerca de feina i oportunitats. Som flexibles i inquietes, a diferència dels homes adults que van marcar les regles per a nosaltres. Sense un sistema de seguretat bàsic, garantit, nosaltres i nosaltres, la generació més sobrecarregats de treball però encara subocupada o aturada, no serem capaç d'exigir els nostres drets, de construir nous acords socials en funció a les nostres necessitats, o fins i tot de viure la nostra joventut .

Hem de ser capaços d'imaginar la felicitat, no els diners. Busquem la igualtat, per això Europa i els països desenvolupats han d'abandonar l'objectiu irracional del creixement del PIB. Deixant enrere el creixement, ens movem cap a una societat lliure de deute, on els ciutadans i els estats són independents dels mercats financers. Proposem un altre model econòmic, on el decreixement també significa promoure les inversions a petita escala en comparació amb les gegants empreses corporatives, una oportunitat per tornar a connectar amb l'entorn, amb els altres i pensar més enllà del materialisme i el consumisme. L'aigua, el sòl, l'aire, les llavors, la informació i tots els béns comuns han de ser lliures i estar cuidats.

- Democràcia Reial Ja!

Exigim la democratització radical de la societat europea per permetre a les persones, especialment els i les joves, a participar-hi i construir-la. Compartim aquesta lluita amb molts moviments socials i democràtics i organitzacions de tot Europa. Sense la participació real de la ciutadania en els processos democràtics de la Unió, mai canviarem el nostre model d'Europa. Per això, el Parlament Europeu, com a única institució directament escollida per la ciutadania, s'ha de reforçar vis-a-vis altres institucions europees, atorgant-li en primera instància el dret a la iniciativa legislativa. La Comissió Europea ha de ser democratitzada i ser més transparent. Els i les joves volem tenir veu pròpia al Parlament Europeu, on fins ara no hi ha gariabé gent jove. Si pensem que aproximadament 30% de la població europea te menys de 30 anys, hauria d'haver un 30% de representació parlamentària de joves.

Per una Europa inclusiva amb totes les persones que hi vivim, hem d'eliminar les barreres a l'adquisició de ciutadania - tots i totes hem de ser ciutadans i ciutadanes de ple dret. La posada en pràctica d'instruments de democràcia directa, com ara la iniciativa ciutadana europea, és un pas important. La presa de decisions a nivell local, regional, nacional, europeu o fins i tot mundial, s'ha de basar en el principi de subsidiarietat, prenent totes les decisions al nivell més baix possible de manera eficient.

La democràcia també implica la protecció de les minories, l'empoderament de les dones i el ple accés als drets per a la població LGTBQ. Per tant, necessitem una forta representació de les minories, que sigui visible i no es la s'exclogui, necessitem l'empoderament de les dones, a través dels sistemes de quotes, i finalment només necessitem una legislació en matèria de família, impostos que no discrimini la població LGTBQ.

- Lliure moviment de persones

La nostra Europa no és una fortalesa. Les persones que busquen protecció han de ser benvingudes aquí. El mateix passa amb les persones que vénen a la recerca d'una vida millor. Si Europa vol ser un projecte de pau del qual puguem estar orgullosos, no podem expulsar aquells que volen compartir aquest somni. En lloc de construir una fortalesa d'alta tecnologia amb fronteres que s'estenen lluny al Sàhara, com es fa actualment, volem una cultura de l'acollida. La inclusió de persones en la societat és una tasca per als que vénen i els que som aquí. Només un lloc obert a la gent nova, també serà obert a noves idees i diferències, i això és el que desitgem expandir.

Un dels majors èxits de la UE és la llibertat interna de moviment. Tot i que per a moltes persones, especialment joves amb baixos ingressos, aquesta llibertat és simplement teòrica, ja que viatjar costa diners. Però la ciutadania europea ha obert les portes a moltes persones per poder viatjar, estudiar o treballar a l'estranger. Aquesta llibertat bàsica no pot ser obstaculitzada per aquells que exclouen a certs grups (sol·licitants d'asil, els romanís, els nous ciutadans de la UE ...) o aquells que apliquen controls de passaports en les fronteres segons la portació de cara o el comportament .

Reclamar Europa!

Necessitem diverses coses per posar en marxa aquests canvis: en primer lloc, necessitem aquest nou imaginari i la motivació per prendre construir una Europa que s'ajusta a les nostres necessitats! Necessitem voluntat política, la pressió dels moviments socials i iniciatives, però també les majories parlamentàries. La voluntat política es pot formar si la pressió "del carrer" és enorme. Però també necessitem que la política generi esperances perquè la gent surti als carrers. Els moviments informen al corrent principal quin és el debat, però també són informats per ella. Les majories parlamentàries es poden construir qüestionant teu candidat, a qualsevol nivell, i assegurant-te que es compleixin les seves promeses. El canvi involucra tots els nivells i totes les persones. Les nostres idees han d'arribar a ser hegemòniques. No ho poden fer només des dels governs, els polítics, els líders estudiantils o qualsevol persona sola. No anem a esperar que un heroi perquè ens salvi, nosaltres i nosaltres ho farem!

Volem que s'uneixin a nosaltres i nosaltres per construir una nova Europa!

Uneix-te a



Jugend in der Krise - Lasst uns Europa verändern!

Delfina Rossi, Maria Peteinaki, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup  

Was ist das Problem?  

Wir, junge Menschen in Europa, waren die ersten, die mit der Europäischen Union als selbstverständlicher Teil unseres Lebens aufwuchsen. Die meisten von uns haben keine Kriege erlebt und keine Friedensverhandlungen. Der Eiserne Vorhang ist nur noch eine Kindheitserinnerung. Als der Krieg vor unsere Tür ankam, in Jugoslawien, haben wir uns gegen Krieg und Genozid eingesetzt und stießen die Jugendrevolten an, die Diktaturen zum Zusammenbruch brachten.

Unsere Eltern und Großeltern wollten ein "friedliches Europa für ihre Kinder bauen". Wir sind diese Kinder und es ist an uns, zu entscheiden, was damit passiert: wir werden Europa nutzen, um ein besseres Leben zu erreichen und um nicht mehr von Krieg bedroht zu sein. Es ist an der Zeit, dass wir uns Europa zu Eigen machen!

Wir jungen Menschen haben heute größere Freiheiten als je andere vor uns. Wir können reisen, anderswo in Europa studieren oder arbeiten. Wir überschreiten Grenzen ohne Kontrollen und für viele von uns ist der Euro das einzige Geld, das wir kennen. Wir sind aber auch diejenigen, die seit langen fünf Jahren im Krisenmodus leben - obwohl wir keinen Einfluss darauf hatten, wie das System aufgebaut wurde, dass uns jetzt in die Krise geführt hat. Wir haben in Europa die größte Jugendarbeitslosigkeit seit sehr langer Zeit und wir sind diejenigen, die soziale, ökologische und politische Entscheidungen, die von Älteren getroffen wurden, ausbaden müssen.

Keine zwei jungen Menschen sind gleich. Aber die Krise hat uns alle zusammengebracht,, im Chaos. Wir alle müssen damit umgehen, dass soziale Verträge und der Wohlfahrtsstaat abgebaut werden, dass der Arbeitsmarkt immer unsicherer wird und das Leben, selbst wenn wir arbeiten, prekärer.

Immer mehr sieht unsere Generation die Europäische Union als Grund für Probleme und nicht als deren Lösung. Wie konnte es dazu kommen?  - Das Friedensprojekt Europa war und ist immer noch eine gute Idee, aber sie reicht nicht mehr.

  • Das Wohlstandsprojekt Europa existiert nicht mehr. Junge Menschen glauben nicht, dass sie ein besseres Leben als ihre Eltern haben werden. Die Jugendarbeitslosigkeit ist noch höher als die allgemeine Arbeitslosigkeit. Kürzungen im Sozialbereich und Steuererhöhungen treffen uns härter, halten uns davon ab, ein unabhängiges Leben zu führen und bringen uns an den Rand der sozialen Ausgrenzung. Ein Teil der Gründe für die Krise ist, dass die älteren Generationen bei der Schaffung des Euro nur eine unvollkommene Währungsunion bauten und hofften, dass die Probleme nicht kommen würden. Sie haben die Krise auf die späteren Generationen geschoben.
  • Die EU der Reisefreiheit ist zu teuer. Von Erasmus profitieren nur die Studierenden und auch nur solche, die es sich vom Geld und der Zeit her leisten können. Reisen kostet. Wenn wir unsere Freiheit, anderswo zu arbeiten, nutzen wollen, stoßen wir auf bürokratische Hindernisse und Sprachhürden. Wir können soziale Rechte und Dienstleistungen nicht mitnehmen. Das trägt dazu bei, dass Europa als "Elitenprojekt" gesehen wird: etwas für die, die es sich leisten können.
  • Das Versprechen der demokratischen Beteiligung auf EU-Ebene wurde nicht eingelöst. Die Demokratisierung der Institutionen bleibt unvollständig. Die Mitgliedstaaten und ihre Regierungen dominieren die Politik. Alte Männer in Anzügen bestimmen über das Leben von jungen Leuten. Parlamentsimulationen sind eben nur das: Simulationen. Die Europäische Verfassung war keine.
  • Das Soziale Europa ist nie zu Leben erwacht. Die neoliberale Agenda der letzten zwei Jahrzehnte hat es zu einer leeren Worthülse degradiert. Wir träumten von einem Europa, das für die Menschen da sein würde und soziale Sicherheit anbieten kann. Aber das gibt es nicht.

Wir brauchen neue Visionen.

In der aktuellen Krise ist die EU zusammen mit dem Internationalen Wirtschaftsfond IWF diejenigen, die gewählte Regierungen auffordert, Leute zu entlassen, Sozialleistungen zu kürzen und Mehrwertsteuern oder andere Steuern, die vor allem Menschen mit geringen Einkommen betreffen, anzuheben. Die EU scheint Argumenten gegenüber, die auf doppelte und dreifache Rezessionen hinweisen, wenn die Kaufkraft weiter reduziert wird, verschlossen zu sein. Und wenn die Mitgliedstaaten selbst das Kürzen und Kündigen übernehmen, machen sie immer noch die EU dafür verantwortlich.

Das ist natürlich nicht die ganze Wahrheit und nur eine Seite der Medaille. Aber es ist das Bild, das mehr und mehr, gerade junge Menschen, im Kopf haben, wenn sie an "Brüssel" denken.

Gleichzeitig ist nicht alles grau. Demokratischer und sozialer Wandel hat eine Chance. Das wurde in der Vergangenheit immer wieder bewiesen, wenn Menschen für ihre Rechte eingetreten sind. Die Frauenbewegung gehört dazu und auch die globalisierungskritische Bewegung ist nicht erfolglos geblieben. Soziale und demokratische Bewegungen, die oft von jungen Menschen getragen werden, kämpfen für Veränderungen. In Spanien, Italien und Griechenland stehen junge Leute an der Spitze der Bewegung. Sie fordern Arbeit, eine Perspektive, soziale Sicherungssysteme, die den Namen verdienen, und echte demokratische Mitbestimmung. Sie wollen ihr Geld nicht den Banken geben und sich nicht undemokratischen Bedingungen von IWF und Europäischer Zentralbank unterwerfen. Obwohl diese Bewegungen ihren Ursprung auf nationaler oder regionaler Ebene haben, haben sich ihre Ideen und ihre Inspiration in Europa und in der ganzen Welt verbreitet. Sie strafen das Image von Jugendlichen als faule, unpolitische Wesen, die keinen Plan für's Leben haben, Lügen. Sie haben die Hoffnung geweckt, dass politischer Wandel in der EU von diesen Graswurzelbewegungen ausgehen wird. Es liegt an uns jungen Menschen in Europa, zu entscheiden, ob diese Bewegungen im organisatorischen Kleinklein, in Repression und den Alltagssorgen in Krisenzeiten untergehen oder aufblühen. 

Ein Europa für alle!

Als Menschen, denen Europa wichtig ist, denen unsere eigene und zukünftige Generationen am Herzen liegt, die an Gerechtigkeit nicht nur für Arme und Reiche glauben, sondern auch für junge und alte, Frauen und Männer, hier und dort und die auch an soziale und ökologische Gerechtigekit glauben, die davon überzeugt sind, dass mehr Demokratie und ein anderes Europa möglich sind, als junge Menschen aus grün- und linksprogressiven Bewegungen, müssen wir für uns und anderen jungen Menschen in Europa etwas besseres schaffen: eine neue Vision, eine neue Erzählung darüber, wie Europa aussehen kann, wenn wir es nur versuchen. Nicht nur ein neues Projekt, sondern eine neue Idee. Nicht nur ein Stück vom Kuchen, sondern die ganze Bäckerei.  Wir wollen in einem Europa leben, in dem Menschen nicht mehr wohltätig sein müssen, weil es allen gut geht, in dem Ahmed und Klaas-Peter, Dusan und Ines in die selbe Schule gehen, in dem meinE ChefIn nett fragen muss und mich bezahlen muss, damit ich Überstunden mache, in dem Frauen sich küssen können, egal wo sie gerade sind, in dem das Wahlrecht nicht an Alter oder Herkunft gebunden ist, in dem wir alle leben können wo wir wollen, in dem ein Studium kein Luxus ist sondern ein Recht, in dem niemand gefürchtet wird, weil er oder sie anders aussieht, in dem Banken sozial und ökologisch investieren, statt spekulativ, in dem du mit ÖPNV an alle Ziele kommst und in dem medizinische Versorgung für alle da ist. 

Um diese Vision zu erfüllen, brauchen wir ambitionierte Schritte:

- Eine europäische (und globale) Bildung!

Wir wollen eine lebenslange und breite Bildung, die akademische und autoritäre Systeme überwindet, die nur das gegenwärtige Wirtschaftssystem aufrechterhalten. Bildung ist nicht nur eine Investition in junge Menschen heute, sondern auch eine Investition in die gesamte Menschheit von morgen. Sie bildet die Grundlage jedweden europäischen Projektes und muss frei sein von Marktlogik und Segregation. Bildung soll kein Privileg, sondern ein Recht jeder und jedes Einzelnen sein. Sie muss kostenlos sein. Bildungsprogramme sollen nicht auf patriarchalen Werten basieren, sondern auf Interkulturalität, sozialer und Geschlechtergleichberechtigung und auf globaler Solidarität. Starre akademische Grenzen müssen aufgeweicht werden und informelle Bildung stärker anerkannt werden, z.B. in der Lehre und bei Selbstbildungsprogrammen. Wir brauchen zudem eine stärkere Fokussierung auf Sprachausbildung als Vorbedingung für gegenseitiges Verstehen und zukünftige Kooperation. Die Europäischen Institutionen sollten Bildungsträger, die sich auf demokratische Strukturen und Inklusion berufen und ihr Programm am Nutzen für die oder den Einzelnen, die Gemeinschaft und die gesamte Gesellschaft ausrichtet, unterstützen. Weniger akzeptieren wir nicht. Ein Europäisches Bildungssystem muss den Ideen von Frieden, Gleichheit, Mobilität und Gemeinsamkeit folgen, sie unterstützen und ihnen vorangehen. Für ein globales Leben brauchen wir eine globale Bildung.  

- Eine Sozial- und Wirtschaftsunion, die funktioniert!

Wir haben in der Schule und an der Uni gelernt, dass Kapitalismus und Liberalisierung Politiken ohne Alternative sind. Allerdings haben uns diese Wege von Marktliberalisierung und -deregulierung Armutsraten von bis zu 30% im europäischen Süden und bis zu 50% Jugendarbeitslosigkeit eingebracht. In der Eurozone haben das Fehlen einer gemeinsamen Wirtschafts- und Währungspolitik, der starre Fokus auf Inflationseindämmung und die Einschränkung nationaler Fiskalpolitik eine gegenzyklische Politik unmöglich gemacht, die grüne Jobs und nachhaltige Investitionen für unsere Zukunft fördern könnte. 

Wir sind gegen die Zerschlagung von sozialen Rechten und Arbeitsrechten. Die Rede von Alternativlosigkeit führt uns hinters Licht. Unsere Alternative ist ein demokratisches Europa, dass auf sozialer und ökologischer Gerechtigkeit aufgebaut ist. 

Wir wollen kein Bail-out für Banken, sondern für Menschen. Wir brauchen einen Mechanismus, um Finanzinstitutionen zu regulieren und demokratisch zu kontrollieren, um sie im Fall eines Zusammenbruchs europäisieren zu können. Wir brauchen eine Fiskalunion mit gemeinsamen Steuern auf Euro- und EU-Ebene, wir brauchen ein Ende der Steuerhinterziehung und eine Finanztransaktionssteuer, um der EU genügend Mittel zu geben, die sie in grüne und soziale Projekte investieren kann.

Wir brauchen eine soziale Sicherungsgarantie. Ob es Grundeinkommen oder negative Einkommenssteuer heißt, ist egal, solange unser Sozialsystem aufhört mit Sanktionen und Kontrolle, Bürokratieüberschuss und repressiven Strukturen und solange es endlich anfängt, auf unsere Bedürfnisse einzugehen. Junge Menschen arbeiten in Büros, schreiben Finanzanträge, arbeiten frei, pflegen und erziehen, sind mobil und wechseln ihren Wohn- und Lebensort auf der Suche nach Arbeit. Wir sind flexibel und ausgebrannt, anders als die Großeltern, die die Regeln für uns geschrieben haben. Ohne eine Garantie, um das Mindeste zu sichern, werden wir, die überarbeitete und unterbeschäftige Generation, nicht in der Lage sein, für unsere Rechte einzustehen, unsere Bedürfnisse zu organisieren und unser Leben zu leben.

Wir müssen in der Lage sein, uns Glück vorstellen zu können und es statt Geld als unser Ziel zu sehen. Wenn wir Gleichwertigkeit wollen, müssen Europa und andere Industrieländer ihr Wachstumsnarrativ und das Bruttoinlandsprodukt als Maßstab dessen aufgeben. Wenn wir die Fixierung auf Wachstum hinter uns lassen, bewegen wir uns auf eine schuldenfreie Gesellschaft zu, in der BürgerInnen und Staaten unabhängig von Finanzmärkten sind. Wir schlagen ein anderes Wirtschaftsmodell vor, in dem wir im Sinne von "Decroissance" kleine Investitionen fördern, statt riesiger Multis zu unterstützen, und in dem wir die Chancen nutzen, unser Leben in Einklang mit der Natur und uns selbst zu bringen und Materialismus und die Konsumgesellschaft hinter uns zu lassen. Wasser, Erde, Luft, Pflanzensamen, Informationen und alle anderen gemeinsamen Güter sollen frei und für alle verfügbar sein.

  - Echte Demokratie jetzt!

Wir fordern eine radikale Demokratisierung der europäischen Gesellschaft um es jungen Menschen zu ermöglichen, an der Gesellschaft teilzuhaben. Darin stimmen wir mit vielen sozialen und demokratischen Organisationen überall in Europa überein. Ohne eine echte Beteiligung der Menschen in demokratischen Prozessen werden wir in der EU unsere Vision nicht realisieren können. Deshalb muss das Europaparlament als direkte Vertretung der EU-BürgerInnen gegenüber den anderen EU-Institutionen gestärkt werden. Als ersten und dringenden Schritt dahin braucht das Europaparlament das Initiativrecht. Die Europäische Kommission muss demokratischer und transparenter werden. Auch junge Menschen müssen in der europäischen Politik etwas zu sagen haben. Im Moment gibt es kaum junge Abgeordnete im Europaparlament. 30 Prozent aller EuropäerInnen sind unter 30. Entsprechend sollten auch 30 Prozent der Sitze im Europaparlament mit unter 30-Jährigen besetzt werden. 

Die Umsetzung von Instrumenten der direkten Demokratie, wie der Europäischen Bürgerinitiative, ist ein wichtiger Schritt um Europa näher an die BürgerInnen zu bringen. Ob eine Entscheidung auf lokaler, regionaler, nationaler, europäischer oder gar globaler Ebene getroffen wird, muss dem Prinzip der Subsidarität folgen, so dass Entscheidungen auf der untersten möglichen Ebene getroffen werden. 

Demokratie kann nur funktionieren, wenn die Rechte von Minderheiten geschützt werden, Frauen volle Gleichberechtigung erfahren und LGTBQ alle Rechte wahrnehmen können. Wir brauchen eine starke und sichtbare Präsenz von Minderheiten statt ihrer Ausgrenzung; wir brauchen starke Instrumente für die Gleichstellung der Geschlechter, z.B. durch Quoten und wir brauchen eine gerechte Gesetzgebung für die Rechte und gegen die Diskriminierung von LGTBQ.

- Bewegungsfreiheit für alle!

Unser Europa darf keine Festung sein. Menschen, die Schutz suchen, müssen hier Aufnahme finden. Gleiches gilt für Menschen, die auf der Suche nach einem besseren Leben zu uns kommen. Wenn Europa ein Friedensprojekt sein soll, auf das wir stolz sein können, sollten wir nicht diejenigen abweisen, die unseren Traum teilen und ihren Beitrag dazu leisten wollen. Statt eine Hightech-Festung zu bauen, deren Grenzen weit in die Sahara reichen, so wie es momentan passiert, wollen wir eine Willkommenskultur. Inklusion in eine Gesellschaft ist keine Einbahnstraße, sondern fordert beide Seiten, nicht nur die EinwanderInnen. Nur ein Ort, der offen gegenüber neuen Leuten ist, ist auch offen gegenüber neuen Ideen und der Vielfältigkeit von jungen Menschen. 

Eine der größten Errungenschaften der EU ist der Wegfall der inneren Grenzen. Auch wenn diese Freiheit für viele junge Leute mit geringem Einkommen nur eine theoretische Möglichkeit bleibt, hat sie doch die Tür für viele aufgestoßen, um anderswo in Europa zu reisen, lernen und arbeiten und um so eine europäische Identität zu entwickeln. Diese Grundfreiheit darf nicht beinträchtigt werden von Leuten, die bestimmte Gruppen (Asylsuchende, Roma, neue EU-BürgerInnen...) ausgrenzen wollen. Sie darf auch nicht eingeschränkt werden durch unsichtbare Grenzkontrollen, die Menschen nach ihrem Aussehen und vermutetem "unnormalen" Verhalten in Schubladen stecken.

Reclaim Europe!

Für diesen Wandel brauchen wir ein paar Dinge: Wir brauchen die Vision und die Motivation um zu einem Europa zu gelangen, dass unseren Vorstellungen entspricht! Wir brauchen politischen Willen, Druck von den Bewegungen und Initiativen, aber auch Mehrheiten in den Parlamenten. Politischer Wille entsteht, wenn genug Druck "von der Straße" kommt. Aber es braucht den politischen Willen auch, zusammen mit der Hoffnung auf Erfolg, damit Leute auf die Straße gehen. Bewegungen beeinflussen die Mainstream-Debatte, aber werden umgekehrt auch von ihr beeinflusst. Parlamentarische Mehrheiten können erreicht werden, indem du deinE Kandidatin befragst, egal auf welcher Ebene, und auf Einhaltung von Versprechen pochst. Unsere Ideen müssen hegemonial werden. Es liegt nicht nur an Regierungen, PolitikerInnen,  Studierendenbewegungen oder sonst wem alleine. Wir werden nicht auf eineN HeldIn warten; wir machen's selbst.

Wir rufen dich auf, dich uns anzuschließen und mit uns gemeinsam ein neues Europa zu bauen!


Jóvenes en Crisis - Cambiemos Europa!

Rossi Delfina, Peteinaki Maria, Drake Markus, Keller Ska, Reintke Terry, Vesna Jusup

¿Cuál es el problema?

Nosotras, los y las jóvenes de Europa, fuimos las primeras en crecer en la Unión Europea y considerarla parte completamente normal de nuestras vidas. La mayoría de nosotras no vivimos a través de negociaciones de guerra y paz o de dictaduras y la caída del telón de acero es sólo un recuerdo de infancia. Cuando la guerra llamó a nuestra puerta, en el colapso de Yugoslavia, nos opusimos a la guerra y genocidio por igual, y participamos en revueltas juveniles que derrocaron dictadores después.

Nuestros padres y madres, abuelos y abuelas buscaron "construir una Europa pacífica para sus hijos". Nosotras somos esos niños y niñas, y queremos decidir sobre el proyecto europeo: creemos en Europa para mejorar nuestras vidas, para prosperar y para no estar amenazado por ningún tipo de guerra. Ha llegado nuestro momento de reclamar Europa.

Si bien nosotros y nosotras somos la generación con más libertades que nunca para de viajar, estudiar y trabajar en cualquier lugar de Europa,  somos la generación que, a pesar de que cruzar fronteras, el único dinero que hemos tenido es el euro, pero también somos la generación que ha vivido en una profunda crisis durante 5 largos años sin haber contribuido a la creación de un sistema que nos llevó a esta crisis. En toda Europa, nos enfrentamos a un nivel de desempleo juvenil tan elevado que ni nuestros padres recuerdan algo así,  y somos la generación que más sufrirá las decisiones sociales, ecológicas y políticas tomadas por nuestros mayores.

No hay dos personas jóvenes iguales. Pero la crisis nos obliga a unirnos para enfrentarla. Todos y todas sufrimos la desarticulación de un contrato social y el desmantelamiento del estado de bienestar, la inseguridad en el mercado de trabajo y todo el riesgo que enfrentan los trabajadores y trabajadoras precarias y pobres.

Cada vez más, nuestra generación ve la Unión Europea como una de las causas del problema, y no su solución. ¿Cómo hemos llegado hasta aquí?

  • El proyecto de paz europeo fue y sigue siendo una idea fundamental, pero no es suficiente.
  • El proyecto de prosperidad Europa ya no existe. Nosotras no creemos que vayamos a vivir mejor que nuestros padres. El desempleo juvenil sobrepasa el desempleo general. Los recortes sociales y las subidas de impuestos nos golpean de forma más dura y desigual, nos impiden construir una vida independiente y nos dejan en riesgo de exclusión social. Parte de la responsabilidad se remonta a la creación del euro, crearon una unión monetaria imperfecta, esperando a que los problemas pasaran sin más. Pero trasladaron los problemas a las generaciones posteriores.
  • La Unión Europea de la libertad de circulación no es viable. Erasmus es sólo para algunos estudiantes que pueden reunir dinero y tiempo. Viajar es caro. Cuando queremos usar nuestra libertad para trabajar en otro lugar, nos encontramos con problemas de lenguaje, la burocracia, imposibilidad de trasladar nuestros derechos sociales y servicios. Esto consolida la imagen de que Europa es "un proyecto de las élites": aquellos que pueden permitirse el lujo de viajar.
  • La promesa de la participación a nivel de la UE no sobrevivió. La democratización de las instituciones sigue estando pendiente. Los Estados miembros y sus gobiernos dominan el juego. Hombres adultos vestidos con trajes deciden sobre el día a día de las personas jóvenes. Las simulaciones parlamentarias son sólo eso: simulaciones. La Constitución nunca fue tal.
  • La Unión Social nunca llegó a existir. La agenda neoliberal de las últimas dos décadas se dejó la Europa Social solamente como una frase bonita. Soñamos con una Europa que beneficiaría directamente a las personas, una Europa Social  que ofreciera seguridad, pero eso nunca sucedió.

Necesitamos nuevas visiones para Europa.

En la crisis actual, la UE aparece junto con el FMI para determinar las políticas de gobiernos elegidos, para despedir más gente, cortar más servicios sociales y aumentar el IVA, para aumentar la carga fiscal para las personas con bajos ingresos en lugar de los ricos. La UE no advierte las probabilidades de caer en una recesión doble y triple si continúa oprimiendo nuestra capacidad de consumo. Es la UE quien decide o no dar más tiempo y / o dinero a los estados. Y cuando los gobiernos nacionales aplican recortes ellos mismos, culpan a la UE. Esto es una imagen incompleta y sólo la mitad de la verdad. Pero es la imagen que muchas personas, especialmente jóvenes tienen cuando piensan en "Bruselas".

Pero hay luz al final del túnel. El cambio democrático y social puede suceder. Lo hemos demostrado en el pasado cuando la gente luchó por los derechos sociales, los derechos de las mujeres, e incluso el movimiento antiglobalización tuvo algunos éxitos. Los movimientos sociales y democráticos están articulados por muchos y muchas jóvenes que luchan por un cambio. En España, Italia o Grecia jóvenes hemos tomado la iniciativa hacia el cambio. Exigimos puestos de trabajo, una perspectiva, un sistema de social que amerite su nombre y una democracia real. No queremos dar nuestro dinero a los bancos y ni someternos a las reglas democráticas establecidas por el FMI y el BCE. Son movimientos que funcionan a nivel estatal o regional, pero con ideas e inspiraciones que recorren Europa y el Mundo. Son movimientos que desafían la imagen de los jóvenes como vagos, perezosos, apolíticos y sin saber qué hacer con sus vidas. Generan la esperanza que el cambio político para la UE surgirá de esas bases. Hacer de esto una realidad o dejarnos ahogar en las cuestiones organizativas, la represión y los problemas económicos, depende de nosotros y nosotras. Queremos decidir y cambiar Europa.

Europa para todos y todas!

Como las personas quieren construir otra Europa, que se preocupan por nuestras generaciones y las futuras, que creen en la justicia que no es sólo para protege a los ricos y no los pobres, sino también a jóvenes y viejos, hombres y mujeres, de aquí y allá, así como en la justicia social y ambiental, que creen en la democracia y que creen que otra Europa es posible. Jóvenes de los movimientos progresistas y de izquierda verde tenemos una alternativa para los y las jóvenes en Europa: una nueva visión, una nueva historia de Europa si todos y todas trabajamos para cambiarla. No es sólo un proyecto nuevo, sino un imaginario nuevo. No es sólo un pedazo de la torta, pero la panadería entera.

Queremos vivir en una Europa donde la gente ya no están donando miles de euros a la caridad, porque no es necesario, donde Ahmed y Klaas-Peter, Dušan e Inés van a la misma escuela, donde mi jefe tiene que ser amable y  pagarme para que haga horas extras, donde dos mujeres se besan sin importar dónde estén, donde el derecho de voto no este ligado a la edad o lugar de nacimiento, donde todos podemos viajar y vivir donde queramos, donde ir a la universidad o tomar cursos no es un privilegio sino un derecho, donde nadie tema a los demás porque tienen un aspecto distinto, donde el banco realiza inversiones sociales y ambientales y no especula, donde se puede tomar el transporte público para ir a todas partes y donde los hospitales y los medicamentos son gratuitos para todo el mundo.

Con el fin de cumplir con este imaginario, tenemos que tomar medidas ambiciosas:

- Una educación europea y global

Creemos en una educación integral para la vida, superando los sistemas académicos, educativos autoritarios que recrean y apoyar el sistema económico actual. La educación no es sólo la inversión en los jóvenes de hoy, sino en el conjunto de la humanidad mañana. Es la base para cualquier proyecto para Europa y debe garantizarse libre de mercantilización y segregación. La educación no es un privilegio, sino un derecho para todas las personas, y debe ser gratuita y de calidad. Los programas de educación no pueden basarse en los valores patriarcales, sino en la interculturalidad, la equidad social y de género y la solidaridad global. Debemos acabar con las fronteras académicas y dar valor a la educación no formal, incluyendo los programas de autoaprendizaje. Necesitamos una mayor inversión en la enseñanza de idiomas, una condición indispensable para entendernos y cooperar. Las instituciones europeas deben apoyar a los centros educativos estructurados en principios democráticos, inclusivos con todos y todas, y cuyos principios educativos tengan sean el bienestar de las personas, las comunidades locales y la sociedad. Un sistema educativo europeo debe apoyar ideas y ser pionero para la construcción de la paz, la igualdad, la movilidad y la unidad. Una educción mundial es necesaria para una vida global.

- Un modelo social y económico que funcione

Hemos escuchado en nuestras escuelas y universidades que el capitalismo y la liberalización y privatización de servicios son inevitables. Sin embargo, la política de libre mercado y de desregularización financiera nos ha llevado a niveles de pobreza del 30% en los países del sur de Europa, a un 50% de desempleo juvenil y al aumento significativo de trabajadores y trabajadoras  pobres y precarias. En la zona euro, la falta de un tesoro y presupuesto común, la política monetaria que sólo busca controlar la inflación y las restricciones a las políticas fiscales nacionales, han hecho que sea imposible aplicar políticas contra cíclicas para evitar la exclusión social, crear empleos verdes e invertir de forma sostenible para nuestro futuro.

Estamos en contra de la destrucción de los derechos sociales y laborales. La afirmación "no hay plan B" es falsa. Nuestro plan B es una Europa democrática basada en la justicia social y ambiental que garantice nuestro futuro. Nos negamos a rescatar bancos, queremos rescatar personas.

Es indispensable un mecanismo dentro del euro para regular y poner las instituciones financieras bajo control democrático, para "europeizarlas" están en bancarrota, quedando bajo el control público. Necesitamos una unión fiscal, con impuestos comunes dentro de la zona euro y de la UE, para acabar con la evasión fiscal, exigimos la aplicación inmediata del impuesto a las transacciones financieras, que contribuya a generar recursos propios para que la UE invertir en proyectos ecológicos y sociales.

Necesitamos una garantía social. Llámemoslo una renta mínima garantizada, renta básica o un impuesto negativo para trabajadores y trabajadoras de bajos ingresos, pero independientemente del nombre, nuestros sistemas sociales tiene que deshacerse de los requerimientos absurdos, la burocracia y las estructuras represivas para otorgar una ayuda básica a nuestras vidas. Los y las jóvenes trabajamos, escribimos proyectos para recaudar fondos, cuidamos de las personas que nos rodean, niños o adultos, nos movemos de un país a otro en búsqueda de trabajo y oportunidades. Somos flexibles e inquietas, a diferencia de los hombres adultos que marcaron las reglas para nosotros. Sin un sistema de seguridad básico, garantizado, nosotros y nosotras, la generación más sobrecargados de trabajo pero todavía subempleada o desempleada, no seremos capaz de exigir nuestros derechos, de construir nuevos acuerdos sociales en función a nuestras necesidades, o incluso de vivir nuestra juventud.

Tenemos que ser capaces de imaginar la felicidad, no el dinero. Buscamos la igualdad, por eso Europa y  los países desarrollados deben abandonar el objetivo irracional del crecimiento del PIB. Dejando atrás el crecimiento, nos movemos hacia una sociedad libre de deuda, donde los ciudadanos y los estados son independientes de los mercados financieros. Proponemos otro modelo económico, donde el decrecimiento también significa promover las inversiones a pequeña escala en comparación con las gigantes empresas corporativas, una oportunidad para volver a conectar con el entorno, con los demás y pensar más allá del materialismo y el consumismo. El agua, el suelo, el aire, las semillas, la información y todos los bienes comunes deben ser libres y cuidados.

- Democracia Real Ya!

Exigimos la democratización radical de la sociedad europea para permitir a las personas, especialmente los y las jóvenes, a participar en ella y construirla. Compartimos esta lucha con muchos movimientos sociales y democráticos y organizaciones de toda Europa. Sin la participación real de la ciudadanía en los procesos democráticos de la Unión, nunca cambiaremos nuestro modelo de Europa. Por eso, el Parlamento Europeo, como única institución directamente elegida por la ciudadanía, debe reforzarse vis-à-vis otras instituciones europeas, otorgándole en primera instancia el  derecho a la iniciativa legislativa. La Comisión Europea debe ser democratizada y ser más transparente. Los y las jóvenes queremos tener voz propia en el Parlamento Europeo, donde por ahora casi no hay gente joven. Si pensamos que aproximadamente 30% de la población europea tiene menos de 30 años, debería haber un 30% de representación parlamentaria de jóvenes.

Para una Europa inclusiva con todas las personas que vivimos en ella, tenemos que eliminar las barreras a la adquisición de ciudadanía – todos y todas  debemos ser ciudadanos y ciudadanas de pleno derecho. La puesta en práctica de instrumentos de democracia directa, tales como la iniciativa ciudadana europea, es un paso importante. La toma de decisiones a nivel local, regional, nacional, europeo o incluso mundial, debe basarse en el principio de subsidiariedad, tomando todas las decisiones al nivel más bajo posible de manera eficiente. 

La democracia también implica la protección de las minorías, el empoderamiento de las mujeres y el pleno acceso a los derechos para la población LGTBQ. Por lo tanto, necesitamos una fuerte representación de las minorías, que sea visible y no se la excluya, necesitamos el empoderamiento de las mujeres, a través de los sistemas de cuotas, y finalmente sólo necesitamos una legislación en materia de familia, impuestos que no discrimine la población LGTBQ.

- Libre movimiento de personas

Nuestra Europa no es una fortaleza. Las personas que buscan protección deben ser bienvenidas aquí. Lo mismo ocurre con las personas que vienen en búsqueda de una vida mejor. Si Europa quiere ser un proyecto de paz del cual podamos estar orgullosos, no podemos expulsar a aquellos que quieren compartir este sueño. En lugar de construir una fortaleza de alta tecnología con fronteras que se extienden lejos en el Sahara, como se hace actualmente, queremos una cultura de la acogida. La inclusión de personas en la sociedad es una tarea para los que vienen y los que estamos aquí. Sólo un lugar abierto a la gente nueva, también será abierto a nuevas ideas y diferencias, y esto es lo que deseamos expandir.

Uno de los mayores logros de la UE es la libertad interna de movimiento. A pesar de que para muchas personas, especialmente jóvenes con bajos ingresos, esta libertad es simplemente teórica, ya que viajar cuesta dinero. Pero la ciudadanía europea ha abierto las puertas a muchas personas para poder viajar, estudiar o trabajar en el extranjero. Esta libertad básica no puede ser obstaculizada por aquellos que excluyen a ciertos grupos (solicitantes de asilo, los romaníes, los nuevos ciudadanos de la UE ...) o aquellos que aplican controles de pasaportes en las fronteras según la portación de cara o el comportamiento.

Reclamar Europa!

Necesitamos varias cosas para llevar adelante estos cambios: en primer lugar, necesitamos este nuevo imaginario y la motivación para tomar construir una Europa que se ajusta a nuestras necesidades! Necesitamos voluntad política, la presión de los movimientos sociales e iniciativas, pero también las mayorías parlamentarias. La voluntad política se puede formar si la presión "de la calle" es enorme. Pero también necesitamos que la política genere esperanzas para que la gente salga a las calles. Los movimientos informan a la corriente principal cuál es el debate, pero también son informados por ella. Las mayorías parlamentarias se pueden construir cuestionando tu candidato, a cualquier nivel, y asegurándote de que se cumplan sus promesas. El cambio involucra a todos los niveles y todas las personas. Nuestras ideas tienen que llegar a ser hegemónicas. No lo pueden hacer los gobiernos, los políticos, los líderes estudiantiles o cualquier persona sola. No vamos a esperar a que un héroe para que nos salve, nosotras y nosotros vamos a hacerlo!

Únete en


Nuoret kriisissä - Muutetaan Eurooppa!

Delfina Rossi, Maria Peteinaki, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup

Mikä on ongelma?

Harva meistä, Eurooppalaisista nuorista jotka kasvoimme ensimmäiseksi sukupolveksi joille Euroopan Unioni on jokapäiväinen osa elämäämme, on kokeneet sotaa, rauhanneuvotteluja, diktatuuria. Rautaesiriipun kaatuminen on meille vain lapsuuden muisto. Kun sota saapui kynnyksellemme, Jugoslavian rikkoutuessa, me vastustimme sotaa ja kansanmurhaa yhtälailla, ja meistä koostui sotien jälkeiset nuorisokapinat jotka kaatoivat diktaattorit.

Meidän vanhemmille ja isovanhemmille Euroopan rakentaminen oli rauhanprojekti, he halusivat turvata rauhan lapsilleen. Me olemme ne lapset, ja me päätämme itse mitä haluamme Euroopalta. Haluamme käyttää sitä parantaaksemme elämäämme, voidaksemme hyvin, ja varmistaaksemme että me, puolestamme, olemme turvassa sodalta. On meidän aika vallata Eurooppa takaisin.

Meillä tämän päivän nuorilla on suuremmat vapaudet matkustaa kuin kellään muulla aiemmin, saamme opiskella ja työskennellä missä tahansa Europassa, ylitämme rajoja sitä ajattelematta ja monelle meistä ainoat omat rahamme ovat aina olleet Euroja. Tästä huolimatta me olemme myös eläneet kriisi-moodissa viimeiset viisi pitkää vuotta, ilman että meiltä oltaisiin kysytty silloin kun kriisiin johtanutta järjestelmää rakennettiin. Keskiarvoinen nuorisotyöttömyys on korkeimmillaan sitten niin pitkään kuin vanhempamme osaavat muistella, ja me tulemme kärsimään kaikista eniten vanhempiemme yhteiskunnallistista, ekologisista ja poliittisista päätöksistä.

Me nuoret olemme yksilöitä, mutta kriisi yhdistää meitä kaikkia, sillä olemme samassa sotkussa. Meneillään oleva yhteiskuntasopimuksen ja hyvinvointivaltion purkaminen, työmarkkinoiden epäturvallisuus ja työtä tekevän köyhälistön kaikki ongelmat, kaikki ovat ottaneet meidät kohteekseensa. 

Yhä kasvavassa määrin, meidän sukupolvi näkee Euroopan Unionin osana ongelmaa, eikä ratkaisua. Miten päädyimme tähän? 

  • Eurooppa rauhanprojektina oli ja on vieläkin hyvä idea, mutta se ei riitä.
  • Eurooppaa hyvinvointiprojektina ei ole enään olemassa. Nuorilla ei ole mitään syytä uskoa että eläisimme vanhmpiamme parempaa elämää. Nuorisotyöttömyys nousee korkeammalle kuin yleinen työttömyys. Sosiaalileikkaukset ja verot iskevät meitä kohtaan lujempaa, pitävät meidät riippuvaisina ja syrjäyttävät meitä. Osasyy tälle on, että kun meitä edeltäneet sukupolvet loivat Euron, he tyytyivät epätäydelliseen rahaliittoon ja odottivat ongelmien ohimenemistä. He sysäsivät ongelmat myöhemmälle sukupolvelle.
  • Meillä ei ole varaa vapaan liikkumisen Euroopan Unioniin. Erasmus tarjotaan vain opiskelijoille, ja vain niille opiskelijoille jotka pystyvät itse keräämään varoja ja aikaa. Matkustaminen on kallista, ja kun haluamme käyttää vapauttamme työskennellä muualla, niin kielimuurit, byrokratia ja sosiaalietuuksien ja palvelujen liikkumattomuus vaikeuttaa sitä. Tämä lisää mielikuvaa Euroopasta “eliittien projektina”: niiden, joilla on varaa jatkuvaan matkustamiseen.
  • Lupaus osallisuudesta EU-tasolla kuoli. Instituutioiden demokratisaatio on jäänyt puoleen matkaan. Jäsenmaat ja niiden hallitukset ovat keskiössä, ja vanhat miehet puvuissaan päättävät nuorten ihmisten elämästä. Parlamentaariset simulaatiot ovat vain sitä: simulaatiota. Ei tullut perustuslakia.
  • Sosiaalista Unionia ei syntynyt. Viime kahden vuosikymmenen uusliberaalinen ohjelma jätti siitä vain kauniin lauseen jälkeensä. Me uneksimme Euroopasta joka hyödyttäisi ihmisiä, suoraan, sosiaalisesti ja tarjoamalla turvaa, mutta sitä ei ole tapahtunut.

Tarvitsemme uusia visioita. 

Nykykriisissä EU, yhdessä IMFän kanssa, on se joka ilmestyy demokraattisesti valittujen hallitusten ovelle, käskien niitä antamaan potkut yhä useammalle, leikkaamaan sosiaalipalveluja ja kasvattamaan arvolisä- tai pienituloisten veroja, sen sijaan että verotettaisiin rikkaita. EU ei kuuntele varoituksiamme tulevista tupla- tai kolminkertaisista laskusuhdanteista jos meidän ostovoimaa vähennetään. EU on se joka joko antaa lisäaikaa tai -rahaa, tai on antamatta. Ja jopa silloin kun kansalliset hallitukset ovat aloitteellisia ja leikkaavat ja jakelevat potkuja, niin silloinkin EU on syntipukkina. Tietenkin tämä on vain osatotuus ja osa suuremmasta pelistä, mutta näin kuitenkin “Bryssel” näyttäytyy, varsinkin nuorille.

Mutta kaikki ei ole synkkää. Demokraattinen ja sosiaalinen muutos on mahdollista, kuten olemme nähneet kun ihmiset ovat taistelleet yhteiskunnallisista oikeuksista, naisten oikeuksien puolesta, ja jopa globalisaatio-kriittisellä liikkeellä oli omat voittonsa. Sosiaaliset ja demokratian puolesta taistelevat liikkeet, usein nuorison kannattamia, pyrkivät muutokseen. Espanjassa, Italiassa ja Kreikassa nuoret ihmiset ovat ottaneet johdon muutoksen puolesta, vaatien töitä, näköaloja elämäänsä, sosiaaliturvaa joka on nimensä arvoista, ja todellista demokratiaa. He eivät halua antaa rahaansa pankeille eikä antautua epädemokraattisesti käskytetyille säännöille joilla IMF ja EKP käskyttävät. Vaikka liikkeet ovat syntyneet kansallisella tai alueellisella tasolla, niin niiden ideat ja mielikuvitukset leviävät halki Euroopan, kaikkialle ja kaikkialta maailmassa. Ne osoittavat vääriksi kuvat laiskoista, epäpoliittisista ja elämässään eksyksissä olevista nuorista. Ne antavat toivoa siitä että poliittinen muutos Euroopassa olisi mahdollista alhaaltapäin, ruohonjuurista. Tuleeko näin käymään riippuu siitä hukkuvatko liikkeet järjestäytymiskysymyksiin, sortoon ja yksilöiden kohtaamiin taloudellisiin ongelmiin, ja se jää meille nuorille nähtäväksi ja päätettäväksi.

Eurooppa kaikille!

Olemme Eurooppalaisia ja Euroopasta välittäviä, tulevista ja omasta sukupolvestamme välittäviä ihnmisiä jotka uskovat oikeudenmukaisuuteen ei vain rikkaille ja köyhille, vaan myös nuorille ja vanhoille, naisille ja miehille, siellä ja täällä, sosiaaliseen ja ympäristöoikeudenmukaisuuteen, demokratiaan ja toisenlaiseen Eurooppaan. Olemme nuoria vihreistä ja vasemmistolaisista progressiivisista liikkeistä, meidän on annettava jotain itsellemme ja Euroopan nuorille: uuden vision, uuden tarinan siitä miltä Eurooppa voi näyttää jos teemme parhaamme. Ei vain uusi projekti, vaan uusi idea. Ei vain osa kakkua, vaan koko leipomo.

Me haluamme joskus elää Euroopassa jossa ihmiset eivät enään lahjoita miljoonia euroja hyväintekeväisyydelle, koska se ei kerta kaikkiaan ole enään tarpeen; jossa Ahmed ja Klaas-Peter, Dušan ja Inés käyvät samoja kouluja, jossa pomoni on oltava niin hyvä ja maksaa minulle jotta tekisin ylityötä, jossa kaksi naista voivat antaa toisilleen suukon missä ovatkaan, jossa äänioikeus ei ole sidottu ikään tai syntyperään, jossa me kaikki voimme liikkua minne haluammekaan, jossa yliopistolla opiskelu ei ole etoikeus vaan oikeus, jossa kukaan ei pelkää toisia vain koska näyttävät erilaisilta, jossa pankkisi tekee sosiaalisia ja ympäristöystävällisiä investointeja eikä keinottele, jossa pääset kaikkialle julkisella liikneteellä ja jossa kaikilla on pääsy sairaaloihin ja lääkintään.

Päästäksemme tähän, meidän on otettava joitain rohkeita askelia:

- Erooppalainen  ja globaali koulutus

Mielestämme koko elämän kestoisen ja sen kaikki osa-alueet kattavan koulutuksen tulee murtaa nykyiset hierarkkiset oppimisrakenteet jotka toistavat ja tukevat nykyistä talousjärjestelmää. Koulutus ei ole investointi vain nykyisiin nuoriin, vaan koko ihmiskunnan huomiseen. Koulutus on minkä tahansa Eurooppa-projektin perusta, siihen ei kuulu tuotteistaminen eikä ulossulkeminen, ja se on jokaisen yksilön ilmainen oikeus, ei etuoikeus. Koulutusohjelmien arvot eivät saa pohjautua patriarkaattiin vaan kulttuurien väliseen kommunikaatioon, sosiaaliseen ja sukupuolien tasa-arvoon sekä globaaliin solidaarisuuteen. Tiukat akateemiset rajanvedot kuuluvat menneisyyteen, ja epämuodollisen koulutuksen kunnioitus, mukaanlukien harjoittelut ja itseopiskelu, on tulevaisuutta. Jotta voisimme ymmärtää toisiamme ja tehdä yhteistyötä, kielien opiskelun on saatava enemmän huomiota. Eurooppalaisten instituutioiden kuuluu tukea koulutusta joka on demokraattisesti järjestäytynyttä, kaikille avointa, ja tähtää yksilön, yhteisön ja yhteiskunnan hyödyttämiseen. Emme hyväksy mitään vähempää. Eurooppalaisen koulutusjärjestelmän kuuluu seurata, tukea ja olla aloitteellinen luodakseen rauhaa, tasa-arvoa, liikkuvuutta ja yhtenäisyyttä, ja meidän on ymmärrettävä että globaali koulutus on tarpeen globaalia elämää varten.

- Sosiaalinen ja taloudellinen EU joka toimii

Meille nuorille on kouluissa ja yliopistoissa kerrottu kapitalismin ja liberalisaation väistämättömyydestä. Talousliberalisointi ja sääntelyn poistaminen on kuitenkin tuonut Eteläeurooppalaisiin maihin jopa 30 % köyhyyden tason, nuorisotyöttömyyden joka koskettaa puolta nuorisosta, ja työtä tekevien köyhien määrän lisääntymisen. Euro-alueella puuttuva yhteinen valtionvarainministeriö ja budjetti ja rahapolitiikkamme joka keskittyy inflaation hillitsemiseen ovat rajanneet ulos vihreitä työpaikkoja luovat ja kestävät, tulevaisuuteen tähtäävät, vastasykliset investoinnit.

Vastustamme sosiaalisten ja työoikeuksien purkamista. Väite että ”ei ole olemassa suunnitelmaa B” on väärä. Meidän suunnitelma B on demokraattinen Eurooppa joka rakentuu sosiaalisen ja ympäristö-oikeudenmukaisuuden pohjalle turvatakseen tulevaisuutemme. Me kieltäydymme pelastamasta pankkeja, haluamme pelastaa ihmisten olosuhteet.

Tarvitsemme Euro-rakenteita säätelemään ja demokraattisesti ohjaamaan talousinstituutioita, ”Eurooppalaistamaan” niitä jos ne menevät konkurssiin, niin että ne siirtyvät kansalaisten omaisuudeksi. Tarvitsemme fiskaaliunionin, yhteisillä veroilla Euro- ja EU-tasolla, pysäyttämään veronkierron, tarvitsemme valuutansiirtoveron heti, jotta Eulla olisi tarpeeksi resursseja investoida vihreisiin ja sosiaalisiin ohjelmiin.

Tarvitsemme turva-vakuuden. Kutsutaan sitä sitten perustuloksi tai negatiiviseksi tuloveroksi pienituloisille, niin miksi sitä sitten kutsutaankaan, niin sosiaaliturvamme on hylättävä tarveperusteisuutensa, byrokratiansa ja sortomekanisminsa, ja vastattava elämämme tarpeisiin. Nuoret ihmiset työskentelemme, teemme varainhankintaa, olemme freelancereita, pidämme huolta lähimmäisistämme, muutamme uusiin paikkoihin tai maihin etsien työtä. Olemme joustavia ja liikkeessä, päin vastoin kuin ne vanhat miehet jotka ovat kirjoittaneet säännöt joiden mukaan pelaamme. Ilman perustavanlaatuista, taattua turvaa, me, kaikista sukupolvista samanaikaisesti ylityöllistetyin ja työttömin, emme pysty vaatimaan oikeuksiamme, järjestäytyä tarpeidemme mukaisesti, tai edes elämään nuoruuttamme.

Meidän on pystyttävä kuvittelemaan onnea, ei rahaa, päämääränämme. Koska haluamme tasausta, Euroopan ja kehittyneiden maiden on oltava ensimmäisiä hylkäämään kasvun olemassaolonsa syynä, ja BKT sen mittana. Jättäen kasvun taaksemme, me liikumme velatonta yhteiskuntaa kohti, jossa kansalaiset ja valtiot ovat talousmarkkinoista riippumattomia. Me ehdotamme vaihtoehtoista talousmallia, jossa kasvun lakkaaminen tarkoittaa myös mahdollisuutta edistää pieniä investointeja suuryritysten sijaan, mahdollisuutta rakentaa yhteyksiä ympäristön ja toistemme välillä, ja mahdollisuutta nähdä kulutuksen ja tavaran haalimisen toiselle puolelle. Vesi, maa, ilma, siemenet, tieto ja kaikki yhteisomistus tulee olla arvostettua ja ilmaista.

- Todellista demokratiaa nyt!

Vaadimme Eurooppalaisen yhteiskunnan radikaalia demokratisaatiota, jotta ihmisiää, varsinkin nuorilla, olisi mahdollisuus osallistua siihen. Me jaamme vaatimuksemme monien Eurooppalaisten sosiaalisten ja demokraattisten liikkeiden ja järjestöjen kanssa. Ilman todellista kansalaisten osallisuutta Euroopan Unionin päätöksentekoon EU jää torsoksi. Euroopan Parlamentille, Euroopan kansojen suoralle edustukselle, tarvitaan aloiteoikeus ja lisävoimia suhteessa muihin instituutioihin. Euroopan Komissioon tarvitaan lisää demokratiaa ja läpinäkyvyyttä. Nuorten ääni pitää kuulua myös Euroopan Parlamentissa, johon tähän asti ei juuri nuoria ole valittu. Kun 30 % ovat alle 30-vuotiaita, tämän tulisi olla myös MEPpi-tavoite.

Unionissa eläville on tarjottava matalammat kynnykset kansalaisuuden saavuttamiseksi, lopputavoitteena kaikkien Euroopassa elävien kansalaisuus. Suorademokraattiset välineet kuten Eurooppalainen kansalaisaloite ovat tärkeitä tapoja tuoda Eurooppa lähemmäksi kansalaista. Se, millä tasolla päätös tehdään, paikallisella, alueellisella, kansallisella, Eurooppalaisella tai jopa globaalilla, on tasapainoitettava subsidiariteetti-periaatteen kanssa, ja tehtävä mahdollisimman lähellä kansalaista.

Demokratiaan kuuluu myös vähemmistöjen suoja, naisten voimistaminen ja sukupuolivähemmistöjen täydet oikeudet. Tarvitsemme voimakkaan ja näkyvän vähemmistöjen edustuksen, emme niiden ulossulkemista. Tarvitsemme naisille mahdollisuuksia, esimerkiksi kiintiöjärjestelmien kautta, ja tarvitsemme oikeudenmukaista lainsäädäntöä mitä tulee sukupuolivähemmistöjen perhe-, talous- ja syrjinnän estävään lainsäädäntöön.

- Vapaus liikkua

Meidän Eurooppamme ei ole linnake. Ihmiset jotka etsivät turvaa pitää sitä saada, ja olla tervetulleita. Sama pätee niihin jotka tulevat tänne toivoen parempaa elämää. Jotta Eurooppa olisi rauhanprojekti josta voimme olla ylpeitä, emme voi lähettää pois niitä jotka jakavat kansamme unelman ja tuovat oman lisänsä siihen. Sen sijaan että rakentaisimme valvontateknologian linnaketta jonka ulkorajat ulottuvat Saharaan asti kuten nyt, me haluamme tervetuloa toivottavan kulttuurin. Yhteiskuntaan liittyminen on molempien osapuolien tehtävä, ei pelkästään uusien tulokkaiden. Vain paikka joka on avoin uusille ihmisille on samalla avoin uusille ideoille ja erilaisuudelle, nuorilla riittää molempia, ja haluamme enemmän tilaa niille. 

Yksi EUn suurimmista saavutuksista on sisäinen vapaus liikkuvuuteen. Vaikka monille, varsinkin vähätuloisille nuorille, matkustaminen on liian kallista ja vapaus jää teoreettiseksi, niin se on kuitenkin avannut monille mahdollisuuden matkustaa, oppia tai työskennellä ulkomailla ja kehittää yhteistä Eurooppalaista kansallisuutta. Tämä perustavanlaatuinen vapaus ei saa tulla rajoitetuksi vain koska jotkut haluavat eristää tiettyjä ryhmiä siitä (turvapaikanhakijat, romanit, uusien EU-maiden kansalaiset...). Sitä ei myöskään saa rajoittaa näkymättömällä rajavartioinnilla joka profiloi ihmisiä ulkonäön tai ”väärän” käyttäytymisen perusteella.

Näitä muutoksia varten tarvitsemme paljon: ensinnäkin vison ja tahdon liikkua meidän tarpeita vastaavan Euroopan puolesta! Tarvitsemme poliittista tahtoa, painostusta liikkeistä, mutta myös enemmistöjä meitä edustavissa laitoksissa. Poliittinen tahto syntyy ”katujen” massiivisen paineen alla. Mutta jotta ihmiset lähtisivät kaduille, tarvitaan myös poliittista tahtoa ja toivoa onnistumisesta. Liikkeet muuttavat yleistä keskustelua, mutta muuttuvat myös itse keskustelun myötä. Enemmistöjen saavuttamiseksi tarvitaan äänestäjistö joka tiukkaan seuraa edustajiaan, kyselee ehdokkailtaan ja varmistaa että lupaukset pidetään. Muutoksessa ovat mukana kaikki tasot, kaikki yksilöt. Ajatuksistamme on tultava hegemonisia. Muutos ei ole hallitusten, poliitikkojen, opiskelijaliikkeiden johtajien tai kenenkään muun asia yksin. Me emme jää odottamaan saapuvaa sankaria; me muutamme asiat itse. 

Toivomme että liityt meihin, rakentamaan uutta Eurooppaa!

Mukaan pääsee:



Νέα Γενιά σε κρίση -  Ας αλλάξουμε την Ευρώπη!

Delfina Rossi, Μαρία Πετεινάκη, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup

Ποιο είναι το πρόβλημα;

Εμείς, οι νέοι στην Ευρώπη, ήμασταν οι πρώτοι που μεγαλώσαμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα απολύτως φυσιολογικό μέρος της ζωής μας. Οι περισσότεροι από εμάς δεν μεγαλώσαμε ακούγοντας συζητήσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη ή δικτατορίες, και η πτώση του σιδηρούν παραπετάσματος είναι μόνο μια παιδική ανάμνηση. Όταν ο πόλεμος έφτασε στην πόρτα μας, με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αντιταχθήκαμε στον πόλεμο και στις γενοκτονίες, και διαμορφώσαμε τις εξεγέρσεις της νεολαίας που ανέτρεψαν δικτατορίες.

Οι γονείς και οι παππούδες μας έθεσαν ως στόχο να "χτίσουν μια ειρηνική Ευρώπη για τα παιδιά τους''. Είμαστε τα παιδιά, και εμείς αποφασίζουμε τι θα την κάνουμε: θα χρησιμοποιήσουμε την Ευρώπη για να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, να ευημερήσουμε και για να μην απειλούμαστε πια από τον πόλεμο. Είναι καιρός για μας να διεκδικήσουμε εκ νέου την Ευρώπη.

Αλλά ακόμα κι αν εμείς οι νέοι σήμερα έχουμε μεγαλύτερες ελευθερίες από ό,τι ποτέ πριν ως προς το να ταξιδέψουμε, να σπουδάσουμε και να εργαστούμε οπουδήποτε στην Ευρώπη, παρόλο που διασχίζουμε τα σύνορα και για πολλούς από εμάς το μόνο νόμισμα που είχαμε είναι το Ευρώ, είμαστε επίσης εκείνοι που έχουμε ζήσει σε κατάσταση κρίσης για 5 ολόκληρα χρόνια χωρίς να έχουμε λόγο στην δημιουργία ενός συστήματος που οδήγησε σε αυτή την κρίση. Κατά μέσο όρο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανεργία των νέων που μπορούν να θυμηθούν οι γονείς μας, και είμαστε αυτοί που θα πληγούν περισσότερο από τις κοινωνικές, οικολογικές και πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τους μεγαλύτερούς μας.

Δεν υπάρχουν δύο ίδιοι νέοι άνθρωποι. Αλλά η κρίση μας έφερε όλους μαζί, σε ένα χάος. Όλοι μας αντιμετωπίζουμε τη διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου και του κράτους πρόνοιας, την ανασφάλεια στην αγορά εργασίας και το σύνολο των ρίσκων  που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί εργαζόμενοι.

Όλο και περισσότερο, η γενιά μας βλέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως αιτία του προβλήματος, και όχι σαν λύση του. Πώς καταλήξαμε εδώ;

  • Το μοντέλο ειρήνης στην Ευρώπη ήταν και εξακολουθεί να είναι καλή ιδέα, αλλά αυτό δεν είναι πια αρκετό.
  • Το όραμα ευημερίας της Ευρώπης δεν υπάρχει πλέον. Οι νέοι δεν πιστεύουμε ότι θα ζήσουμε καλύτερα από τους γονείς μας. Η ανεργία είναι ακόμα μεγαλύτερη για τους νέους από ό,τι συνολικά. Κοινωνικές περικοπές και αυξήσεις φόρων μας χτύπησαν σκληρότερα, κρατώντας μας από μια ανεξάρτητη ζωή και αφήνοντάς μας σε κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού. Και ένας από τους λόγους είναι ότι όταν οι παλαιότερες γενιές δημιούργησαν το ευρώ, δημιούργησαν μια ατελή νομισματική ένωση και περίμεναν τα προβλήματα να περάσουν, μεταφέροντας τα προβλήματα προς τις επόμενες γενεές.
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση της ελεύθερης κυκλοφορίας δεν είναι προσιτή. Το πρόγραμμα Erasmus είναι μόνο για τους φοιτητές, και μόνο για τους φοιτητές που μπορούν να συγκεντρώσουν τον χρόνο και τα χρήματα. Τα ταξίδια είναι ακριβά. Όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία μας για να εργαστούμε αλλού, συναντάμε προβλήματα γλώσσας, γραφειοκρατίας, εισαγωγής των κοινωνικών δικαιωμάτων και των υπηρεσιών. Αυτό προσθέτει στην εντύπωση ότι η Ευρώπη είναι «ένα σχέδιο της ελίτ»: εκείνων που μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ταξιδέψουν.
  • Η υπόσχεση της συμμετοχής σε επίπεδο ΕΕ δεν κατάφερε να επιβιώσει. Ο εκδημοκρατισμός των θεσμών παραμένει ατελής. Τα κράτη μέλη και οι κυβερνήσεις τους, κυριαρχούν στο παιχνίδι. Παλιά οι άνδρες με κοστούμια αποφάσιζαν για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Κοινοβουλευτικές προσομοιώσεις είναι ακριβώς αυτό: προσομοιώσεις. Το σύνταγμα δεν υπάρχει.
  • Η Κοινωνική Ένωση ποτέ δεν υπήρξε επίσης. Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα των τελευταίων δύο δεκαετιών την άφησε ως μια όμορφη φράση. Εμείς ονειρευόμασταν μια Ευρώπη που θα ωφελούσε τους ανθρώπους, άμεσα, κοινωνικά και προσφέροντας ασφάλεια, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί.

Χρειαζόμαστε νέα οράματα.

Στη σημερινή κρίση, η ΕΕ εμφανίζεται μαζί με το ΔΝΤ για να πει στις εκλεγμένες κυβερνήσεις να απολύσουν περισσότερους ανθρώπους, να κόψουν περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες και  να αυξήσουν τον ΦΠΑ ή τις φορολογικές επιβαρύνσεις για τα άτομα με χαμηλό εισόδημα, αντί των πλουσίων. Η ΕΕ δεν ακούει τις προειδοποιήσεις διπλής και τριπλής ύφεσης αν η αγοραστική μας δύναμη μειωθεί. Είναι η ΕΕ που μπορεί να δώσει ή όχι χρόνο ή / και χρήματα. Και ακόμα και όταν οι εθνικές κυβερνήσεις κάνουν το κούρεμα και τις απολύσεις μόνες τους, κατηγορούν πάλι την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό φυσικά, δεν είναι η πλήρης εικόνα αλλά μόνο η μισή αλήθεια. Αλλά είναι η εικόνα που πολλοί ειδικά νέοι άνθρωποι έχουν όταν σκέφτονται "Βρυξέλλες".

Την ίδια στιγμή, δεν είναι όλα δυσοίωνα. Δημοκρατικές και κοινωνικές αλλαγές μπορούν να συμβούν. Αυτό έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν, όταν οι άνθρωποι πολέμησαν για τα κοινωνικά δικαιώματα, για τα δικαιώματα των γυναικών, ακόμη και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης είχε κάποιες επιτυχίες. Κοινωνικές και δημοκρατικές συχνά πραγματοποιούνται από νέους ανθρώπους, που αγωνίζονται για την αλλαγή. Στην Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα οι νέοι έχουν το προβάδισμα απέναντι στην αλλαγή. Απαιτούν θέσεις εργασίας, μια προοπτική, ένα σύστημα κοινωνικής υποστήριξης που αξίζει το όνομα του και πραγματική δημοκρατία. Δεν θέλουν να δώσουν τα χρήματά τους στις τράπεζες και ούτε να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε αντιδημοκρατικούς κανόνες που έχουν συσταθεί από το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Ακόμα κι αν οι κινήσεις ξεκίνησαν σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, οι ιδέες και οι εμπνεύσεις τους έχουν τρέξει σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Θα αψηφούν την εικόνα των νέων ως τεμπέληδων κι απολίτικων που δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Δίνουν την ελπίδα ότι η πολιτική αλλαγή για το σύνολο της ΕΕ θα αναπηδήσει από τα κάτω. Αλλά το αν αυτό θα συμβεί πράγματι ή εάν οι κινήσεις θα πνιγούν σε οργανωτικά ζητήματα, την καταστολή και τα επιμέρους οικονομικά προβλήματα είναι για μας τους νέους να το δούμε και να το αποφασίσουμε. 

Μία Ευρώπη για όλους!

Ως άνθρωποι που νοιαζόμαστε για την Ευρώπη, οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη δική μας και τις μελλοντικές γενιές, που πιστεύουν στην δικαιοσύνη που δεν προστατεύει μόνο πλούσιους και φτωχούς, αλλά και νέους και γέρους, γυναίκες και άνδρες, εδώ και εκεί, καθώς και στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, που πιστεύουμε σε περισσότερη δημοκρατία και στο ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, νέοι από πράσινα και αριστερά προοδευτικά κινήματα, πρέπει να προσφέρουμε κάτι στους εαυτούς μας και στους νέους στην Ευρώπη: ένα νέο όραμα, μια νέα ιστορία για το πώς η Ευρώπη μπορεί να μοιάζει, αν προσπαθήσουμε όλοι. Δεν είναι απλά ένα νέο έργο, αλλά μια νέα ιδέα. Όχι απλά ένα κομμάτι της πίτας, αλλά ολόκληρο το παρασκευαστήριο. 

Θέλουμε να ζήσουμε μια φορά σε μια Ευρώπη όπου οι άνθρωποι δεν κάνουν πλέον δωρεές εκατομμυρίων ευρώ για φιλανθρωπικούς σκοπούς, διότι δεν θα χρειάζεται πια, όπου Ahmed και Klaas-Peter, Dušan και Inés πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο, όπου το αφεντικό μου πρέπει να είναι καλός και να με πληρώνει για να κάνω υπερωρίες, όπου δύο γυναίκες μπορούν να φιλιούνται οπουδήποτε, όπου το δικαίωμα του εκλέγειν δεν συνδέεται με την ηλικία ή τον τόπο γέννησης, όπου όλοι μπορούν να κινηθούν όπου θέλουνε, όπου το να πηγαίνει κανείς στο πανεπιστήμιο ή να λάβει μαθήματα δεν είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα, όπου κανείς δεν φοβάται τους άλλους επειδή φαίνονται διαφορετικοί, όπου οι τράπεζες κάνουν κοινωνικές και περιβαλλοντικές επενδύσεις και δεν κερδοσκοπούν, όπου μπορεί κανείς να πάρει τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάει παντού και όπου τα νοσοκομεία και τα φάρμακα είναι διαθέσιμα για όλους.

Για να εκπληρωθεί αυτό το όραμα, πρέπει να ληφθούν ορισμένα φιλόδοξα μέτρα:

- Μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια εκπαίδευση

Πιστεύουμε στη δια βίου και ευρεία εκπαίδευση, ξεπερνώντας ακαδημαϊκά, αυταρχικά εκπαιδευτικά συστήματα που αναπαράγουν και υποστηρίζουν το τρέχον οικονομικό σύστημα. Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο επένδυση στους νέους ανθρώπους σήμερα, αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα αύριο. Είναι η βάση για κάθε σχέδιο για την Ευρώπη και πρέπει να είναι απαλλαγμένη από εμπορευματοποίηση και διαχωρισμούς. Η εκπαίδευση δεν πρέπει να είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα για κάθε άτομο, και να είναι δωρεάν. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα δεν πρέπει να βασίζονται σε πατριαρχικές αξίες, αλλά στην διαπολιτισμικότητα, την ισότητα των φύλων και των κοινωνιών, την παγκόσμια αλληλεγγύη. Τα ισχυρά ακαδημαϊκά σύνορα πρέπει να χαλαρώσουν και η εναλλακτική εκπαίδευση να εκτιμηθεί, συμπεριλαμβανομένης της μαθητείας και των προγραμμάτων  αυτο-εκπαίδευσης. Χρειαζόμαστε μια μεγαλύτερη έμφαση στην εκπαίδευση γλώσσας, απαραίτητη προϋπόθεση για την αμοιβαία κατανόηση και τη μελλοντική συνεργασία. Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να υποστηρίξουν εκπαιδευτικά ιδρύματα δομημένα στις αρχές της δημοκρατίας, χωρίς αποκλεισμούς, και η βάση των προγραμμάτων τους να είναι επωφελής για τα άτομα, τις κοινότητες και την κοινωνία. Δεν δεχόμαστε τίποτα λιγότερο. Ένα ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να ακολουθεί, να υποστηρίζει, να πρωτοπορεί στις ιδέες της ειρήνης, της ισότητας, της κινητικότητας και της ενότητας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η παγκόσμια εκπαίδευση είναι απαραίτητη για μια παγκόσμια ζωή.

- Μια κοινωνική και οικονομική ΕΕ που λειτουργεί

 Οι νέοι έχουμε ακούσει στα σχολεία και τα πανεπιστήμια σχετικά με το αναπόφευκτο του καπιταλισμού και της απελευθέρωσης. Ωστόσο, η πολιτική της απελευθέρωσης και της αυτορύθμισης της αγοράς, μας έχει αποφέρει επίπεδα φτώχειας του 30% σε χώρες της Νότιας Ευρώπης, μία ανεργία των νέων στο 50% και την αύξηση των εργαζόμενων φτωχών. Στην Ευρωζώνη, η έλλειψη ενός κοινού ταμείου και προϋπολογισμού, μια νομισματική πολιτική που επικεντρώνεται μόνο στον έλεγχο του πληθωρισμού, καθώς και στους περιορισμούς σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές πολιτικές κατέστησε αδύνατη την εφαρμογή αντικυκλικών πολιτικών για τη δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας και την βιώσιμη επένδυση για το μέλλον μας.

Στεκόμαστε ενάντια στην καταστροφή των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ο ισχυρισμός ότι «δεν υπάρχει σχέδιο Β» είναι ψευδής. Το σχέδιό Β μας είναι μια δημοκρατική Ευρώπη κτισμένη στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, προκειμένου να διασφαλίσουμε το μέλλον μας. Αρνούμαστε να διασώσει τις τράπεζες, θέλουμε να διασώσει τους ανθρώπους.

Χρειαζόμαστε έναν ευρω-μηχανισμό για την ρύθμιση και τον δημοκρατικό έλεγχο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ώστε να "εξευρωπαϊστούν" αν έχουν κηρύξει πτώχευση, έτσι ώστε οι πολίτες να τα κατέχουν. Χρειαζόμαστε μια δημοσιονομική ένωση, με κοινούς φόρους σε επίπεδο Ευρω-και της ΕΕ, για τον τερματισμό της φοροδιαφυγής, χρειαζόμαστε ένα φόρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών τώρα, ώστε να δώσει στην ΕΕ επαρκείς πόρους για να επενδύσει σε πράσινα και κοινωνικά προγράμματα.

Χρειαζόμαστε μια εγγύηση ασφάλειας. Ονομάστε το εγγυημένο βασικό εισόδημα ή ένα αρνητικό φόρο εισοδήματος για τους χαμηλόμισθους, αλλά όπως και να το πούμε, τα κοινωνικά συστήματα πρέπει να απαλλαγούνε από τα μέσα ελέγχου, την γραφειοκρατία, τις κατασταλτικές δομές, και να ανταποκρίνονται στις ζωές μας. Οι νέοι άνθρωποι εργαζόμαστε,  είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες, φροντίζουμε τα κοντινά και αγαπητά μας πρόσωπα, κινούμαστε σε νέες περιοχές ή χώρες όπου αναζητούμε θέσεις εργασίας. Είμαστε ευέλικτοι και ανήσυχοι, σε αντίθεση με τους ηλικιωμένους που έγραψαν τους κανόνες για μας. Χωρίς βασική, εγγυημένη ασφάλεια, εμείς, η υπερ-εργαζόμενη και πιο υποαπασχολούμενη γενιά, δεν θα είμαστε σε θέση να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας, να οργανωθούμε ανάλογα με τις ανάγκες μας, ή ακόμα και να ζήσουμε τα νιάτα μας.

Πρέπει να είμαστε σε θέση να φανταστούμε την ευτυχία, όχι τα χρήματα, ως στόχο μας. Εφόσον θέλουμε ισότητα, η Ευρώπη και οι ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να είναι οι πρώτες που θα εγκαταλείψουν το κίνητρο της ανάπτυξης και του ΑΕΠ ως το μέτρο της. Αφήνοντας πίσω την ανάπτυξη, κινούμαστε προς μια κοινωνία χωρίς χρέος, όπου οι πολίτες και τα κράτη είναι ανεξάρτητα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Προτείνουμε ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο, όπου απο-ανάπτυξη σημαίνει επίσης την προώθηση των επενδύσεων  μικρής κλίμακας, σε αντίθεση με τους εταιρικούς γίγαντες, μια ευκαιρία επανασύνδεσης με το περιβάλλον, μεταξύ μας, και σκέψη πέρα από τον υλισμό και τον καταναλωτισμό. Το νερό, το έδαφος, ο αέρας, οι σπόροι, οι πληροφορίες και όλα τα κοινά αγαθά θα πρέπει να σέβονται και να είναι ελεύθερα. 

- Η πραγματική δημοκρατία τώρα!

Ζητάμε έναν ριζικό εκδημοκρατισμό της ευρωπαϊκής κοινωνίας, προκειμένου να ενδυναμώσουμε τον κόσμο, ιδίως τους νέους, ώστε να συμμετέχουν στην κοινωνία. Στο αίτημα αυτό συμφωνούμε με πολλά κοινωνικά και δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη. Χωρίς πραγματική συμμετοχή των πολιτών στις δημοκρατικές διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ΕΕ δεν θα πραγματοποιήσει πλήρως το όραμά της. Γι' αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως η άμεση εκπροσώπηση των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να ενισχυθεί έναντι άλλων ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Ένα πρώτο και επείγον βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι να δοθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το δικαίωμα πρωτοβουλίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να εκδημοκρατιστεί και να γίνει πιο διαφανής. Οι νέοι πρέπει να έχουν βήμα στο ευρωκοινοβούλιο. Αυτή την στιγμή, οι νέοι άνθρωποι δεν εκπροσωπούνται. Εφόσον 30% όλων των Ευρωπαίων είναι κάτω των 30 ετών, αυτό το ποσοστό θα έπρεπε να υπάρχει και στην κοινοβουλευτική εκπροσώπησή τους.

Για να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα εμπόδια για την απόκτηση της ιθαγένειας πρέπει να μειωθούν - στο τέλος θα πρέπει όποιος ζει στην Ευρώπη να μπορεί να είναι ευρωπαίος πολίτης. Η υλοποίηση των άμεσων δημοκρατικών μέσων, όπως η «πρωτοβουλία των ευρωπαίων πολιτών» (ECI) είναι ένα σημαντικό βήμα για να φέρουμε την Ευρώπη πιο κοντά στους πολίτες. Είτε η απόφαση λαμβάνεται σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό ή ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο πρέπει να είναι ισορροπημένη, παράλληλα με την αρχή της επικουρικότητας, ώστε να λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.

Αλλά η δημοκρατία περιλαμβάνει επίσης την προστασία των μειονοτήτων, την χειραφέτηση των γυναικών και την πλήρη πρόσβαση σε δικαιώματα για τον πληθυσμό LGTBQ. Έτσι, χρειαζόμαστε ισχυρή και ορατή εκπροσώπηση των μειονοτήτων και όχι τον αποκλεισμό τους, χρειαζόμαστε τη χειραφέτηση των γυναικών, για παράδειγμα μέσω συστημάτων ποσοστώσεων, και χρειαζόμαστε επιτέλους μια δίκαιη νομοθεσία όσον αφορά την οικογένεια, τη φορολογία και την καταπολέμηση των διακρίσεων όσον αφορά την LGTBQ κοινότητα.

- Ελευθερία κυκλοφορίας

Η Ευρώπη μας δεν είναι ένα φρούριο. Οι άνθρωποι που αναζητούν προστασία πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι εδώ. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που έρχονται εδώ με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Αν η Ευρώπη θέλει να είναι ένα σχέδιο ειρήνης για το οποίο μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι, δεν μπορούμε να διώχνουμε αυτούς που θέλουν να μοιραστούν το όνειρο και να συμβάλουν σε αυτό. Αντί για την οικοδόμηση ενός φρουρίου υψηλής τεχνολογίας με σύνορα που φτάνουν  μέχρι βαθιά στη Σαχάρα, όπως γίνεται σήμερα, θέλουμε μια κουλτούρα υποδοχής. Η ένταξη στην κοινωνία είναι ένα έργο και για τις δύο πλευρές, όχι μόνο για τους νεοφερμένους. Μόνο ένα μέρος που είναι ανοικτό για νεοεισερχόμενους είναι επίσης ανοικτό σε νέες ιδέες και στις διαφορές, και αυτό είναι που έχουν οι νέοι και θέλουν να το επεκτείνουν.

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ΕΕ είναι η εσωτερική ελευθερία κυκλοφορίας. Ακόμα κι αν για πολλούς ανθρώπους, ιδίως τους νέους με χαμηλό εισόδημα, η ελευθερία παραμένει θεωρητική καθώς τα ταξίδια κοστίζουν, έχει παρ' όλα αυτά ανοίξει τις πόρτες για πολλούς να ταξιδέψουν, να μάθουν ή να εργαστούν στο εξωτερικό και να αναπτύξουν μια ταυτότητα ευρωπαίου πολίτη. Αυτή η βασική ελευθερία δεν πρέπει να παρεμποδίζεται από εκείνους που θα απέκλειαν ορισμένες ομάδες (αιτούντες άσυλο, Ρομά, καινούργιους πολίτες της ΕΕ...) ή από αόρατους συνοριακούς ελέγχους οι οποίοι χαρακτηρίζουν ανθρώπους ανάλογα με την εμφάνιση, και τη συμπεριφορά που μπορεί να θεωρείται " μη φυσιολογική" .

Διεκδικήστε την Ευρώπη! 

Για αυτές τις αλλαγές χρειαζόμαστε μερικά πράγματα: πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε όραμα και κίνητρο να λάβουμε μέτρα για μια Ευρώπη που ταιριάζει στις ανάγκες ΜΑΣ! Χρειαζόμαστε πολιτική βούληση, πίεση από τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες, αλλά και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Η πολιτική βούληση μπορεί να σχηματιστεί αν η πίεση "από το δρόμο" είναι μαζική. Αλλά χρειάζεται και η πολιτική βούληση και η ελπίδα για επιτυχία, ώστε οι άνθρωποι να βγουν στους δρόμους. Τα κινήματα ενημερώνουν την κυρίαρχη συζήτηση, αλλά είναι επίσης ενημερωμένα γι αυτήν. Κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες μπορεί να επιτευχθούν με ερωτήσεις στον υποψήφιό σας, σε οποιοδήποτε επίπεδο και να διασφαλιστεί ότι οι υποσχέσεις τηρούνται. Η αλλαγή περιλαμβάνει όλα τα επίπεδα και όλους. Οι ιδέες μας πρέπει να γίνουν ηγεμονικές. Δεν πρέπει να περιμένουμε τις κυβερνήσεις, τους πολιτικούς, τους φοιτητικούς ηγέτες ή οποιοδήποτε άλλον. Δεν θα περιμένουμε να έρθει ένας ήρωας! Θα το κάνουμε μόνοι μας.

Σας καλούμε να έρθετε μαζί μας και όλοι μαζί να οικοδομήσουμε μια νέα Ευρώπη!

Ελάτε μαζί μας στο


Unga i kris – Låt oss förändra Europa! 

Delfina Rossi, Maria Peteinaki, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup  

Vad är problemet?

Vi, de unga i Europa, är de första som växt upp med den Europeiska Unionen som en helt normal del av våra liv. De flesta av oss har inte upplevt krig och fredsförhandlingar eller diktatur, och järnridåns fall är bara ett barndomsminne. När kriget kom till vår dörr, när Yugoslavien bröt samman, var vi lika mycket emot krig som folkmord och formade de ungdomsrevolter som senare störtade diktatorerna.

Våra föräldrar och far- och morföräldrar föresatte sig att “bygga ett fredligt Europa för sina barn”. Vi är de barnen, och vi bestämmer vad vi vill göra med resultatet: vi tänker använda Europa för att förbättra våra liv, att leva i välstånd och för att inte längre hotas av krig. Det är tid för oss att ta tillbaka Europa.
Men trots att vi som unga idag har större frihet än någonsin tidigare att resa, studera och arbeta var som helst i Europa; trots att vi korsar landsgränser och att euron för många av oss är den enda valutan vi haft som vår, är vi också de som levt i kris i fem långa år utan att ha haft något inflytande i skapandet av det system som lett till krisen.Vi står i genomsnitt inför den största ungdomsarbetslösheten i mannaminne, och vi är de som kommer att lida mest från de sociala, ekologiska och politiska beslut som den äldre genrationen har tagit.

Inga två unga är desamma. Men krisen har fört oss samman, i en röra. Vi möter alla nedmonteringen av ett socialt kontrakt och välfärdsstaten, osäkerhet på arbetsmarknaden och alla de risker som möter de arbetande fattiga.

Vår generation ser allt mer den Europeiska Unionen som orsaken till problemet, snarare än dess lösning. Hur hamnade vi här?

  • Fredsprojektet Europa var och är fortfarande en bra idé, men det räcker inte längre.
  • Välståndsprojektet Europa finns inte längre. Unga tror inte att de kommer att leva bättre än deras föräldrar gjort. Arbetslösheten för unga är ännu högre än den allmänna arbetslösheten. Sociala nedskärningar och skattehöjningar drabbar oss hårdare, hindrar oss från ett självständigt liv och riskerar att vi blir socialt exkluderade. Och en del av anledningen är att när våra föräldrar skapade euron, skapade de en bristfällig monetär union och väntade på att problemen skulle gå över. De sköt problemen vidare till framtida generationer.
  • Den Europeiska Unionens fria rörlighet är inte ekonomiskt överkomlig. Erasmus finns endast för studenter, och bara de studenter som kan få fram tid och pengar. Att resa är dyrt. När vi vill använda vår frihet att arbeta någon annanstans, möter vi språkproblem, byråkrati och kan inte heller få med oss våra sociala rättigheter och skyddsnät. Det bidrar till intrycket av Europa som ett ”elitprojekt”: för de som har råd att resa omkring.
  • Löftet om deltagande på EU-nivån överlevde inte. Demokratiseringen av institutionerna är fortfarande ofullständig. Medlemsstater och deras regeringar dominerar. Äldre män i kostymer bestämmer över unga människors liv. Parlamentariska simuleringar är precis det: simuleringar. Konstitutionen var inte en sådan. 
  • Den sociala unionen skapades aldrig. De gångna två årtionden av neoliberalism gjorde att det  bara blev en vacker mening. Vi drömde om ett Europa som skulle gagna folket, på ett direkt sätt, socialt och genom att erbjuda säkerhet, men det har ännu inte blivit så.


Vi behöver nya visioner.

I den nuvarande krisen är EU den som visar sig tillsammans med IMF för att säga åt valda regeringar att avskeda fler, skära ned mer på sociala skyddsnät och att öka momsen eller låginkomsttagarnas skattebörda istället för de rikas. EU lyssnar inte på argument om dubbel eller trippel recession om köpkraften minskar. Det är EU som kanske eller kanske inte ger tid och/eller pengar. Och även när nationella regeringar själva avskedar och genomför nedskärningar så lägger de skulden på EU.
Detta är, naturligtvis inte hela bilden och bara halva sanningen. Men det är den bild som många, speciellt unga, har när de tänker på ”Bryssel”.

Samtidigt är inte allt tröstlöst. Demokratiska och sociala förändringar kan bli verklighet. Det har bevisats historiskt genom kampen för sociala rättigheter, kvinnors rättigheter ; även den globaliseringskritiska rörelsen hade viss framgång. Sociala och demokratirelaterade rörelser drivs ofta av unga som kämpar för förändring. I Spanien, Italien och Grekland är det unga som tagit på sig ledarskapet för förändring. De kräver arbete, framtidsutsikter, ett socialt skyddsnät som är värt namnet och verklig demokrati. De vill inte ge sina pengar till banker eller underordna sig odemokratiska regler som IMF och ECB satt upp. Trots att rörelserna startade på nationell- och regional nivå har idéerna och inspirationen spritt sig genom Europa och över världen. De utmanar bilder av unga som lata, opolitiska och ovetande om vad de vill göra med sina liv. De inger hopp om att en politisk förändring för hela EU kan växa från de gräsrötterna. Men huruvida det faktiskt kommer att hända eller om rörelserna kommer att drunkna i organisatoriska frågor, repression och individuella ekonomiska problem är det vi unga som bestämmer.

Europa för alla!

Som personer som bryr oss om Europa, som bryr oss om vår egen och framtida generationer, som bryr oss om rättvisa som inte bara skyddar rika och fattiga utan också unga och gamla, kvinnor och män, hemma och borta liksom social rättvisa och miljörättvisa, som tror på demokrati och att ett annat Europa är möjligt; unga från gröna och vänsterinriktade rörelser, behöver vi erbjuda något för oss själva och för unga i Europa: en ny vision, en ny berättelse om hur Europa skulle kunna se ut om vi alla försöker. Inte bara ett nytt projekt utan en ny idé. Inte bara en del av kakan utan hela bageriet.

Någon gång vill vi kunna leva i ett Europa där människor inte längre donerar millioner euro till välgörenhet därför att det inte behövs, där Ahmed och Klaas-Peter, Dušan och Inés alla går i samma skola, där min chef måste vara vänlig och betala mig! för att få mig att arbeta övertid, där två kvinnor kan kyssa varandra oavsett var de är, där rättigheten att rösta inte är bunden till ålder eller födelseort, där vi alla kan flytta varhelst vi vill, där att gå på universitetet eller ta kurser inte är ett privilegium utan en rättighet, där ingen är rädd för andra för att de ser annorlunda ut, där din bank gör sociala och miljömässigt bra investeringar och inte spekulerar, där du kan ta kollektivtrafik överallt och där sjukhus och mediciner är tillgängliga för alla.

För att förverkliga den här visionen behöver vi ta ett antal ambitiösa steg:

- En europeisk (och global) utbildning:

Vi tror på utbildning genom hela livet, bortom akademiska, auktoritära system som återskapar och stödjer det nuvarande ekonomiska systemet. Utbildning är inte bara en investering i dagens unga utan i hela morgondagens mänsklighet. Det är grunden för vilket Europeiskt projekt som helst och behöver vara fri från marknadiskrafter och segregation. Utbildning får inte vara ett privilegium utan ska vara en rättighet för varje individ, den ska också vara gratis. Utbildningsprogram får inte baseras på patriarkala värden utan på mångkulturalitet, jämlikhet och jämställdhet samt global solidaritet. Höga akademiska murar måste rivas ned och informell utbildning värdesättas, inklusive praktik och självutbildningsprogram. Ett starkt fokus på språkutbildning som en nödvändig förutsättning för ömsesidig förståelse och framtida samarbete är nödvändigt. De europeiska institutionerna måste stödja utbildningsinstitutioner baserade på demokratiska principer, som är inkluderande för alla, och basera sina program på ett sätt som gör dem fördelaktiga för individer, grupper och samhället i stort. Vi accepterar inget mindre. Ett europeiskt utbildningssystem behöver följa, stödja och bana väg för idéer om fred, jämlikhet, rörlighet och enighet, och vi behöver förstå att global utbildning är nödvändig för ett globalt liv.

- Ett socialt och ekonomiskt EU som fungerar

Vi unga hörde i skolan och på universiteten om kapitalismens och liberaliseringens oundviklighet. Likafullt, har marknadsliberalisering och avreglering gett oss fattigdomsnivåer på 30 % i sydeuropeiska länder, 50 % ungdomsarbetslöshet och en ökning av fattiga arbetande. I eurozonen har bristen på gemensamma finanser och budget och en monetär policy som endast fokuserar på inflation, och restriktioner för nationell skattepolitik omöjliggjort kontracyklisk ekonomisk politik för att skapa gröna jobb och hållbara investeringar för vår framtid.

Vi motsätter oss demolerandet av sociala- och arbetsrättigheter. Påståendet att ”det finns ingen plan B” stämmer inte. Vår plan B är ett demokratiskt Europa byggt på social- och miljörättvisa för att garantera vår framtid. Vi vägrar rädda banker, vi vill rädda människor.
Vi behöver en euro-mekanism för att reglera och placera finansiella institutioner under demokratisk kontroll, att ”europeisera” dem om de blir bankrutt, så att medborgarna äger dem. Vi behöver en skatteunion, med gemensamma skatter på euro- och EU nivå för att stoppa skatteflykt, vi behöver en skatt på finansiella transaktioner nu, för att ge EU tillräckligt med pengar att investera i gröna och sociala projekt.

Vi behöver en säkerhetsgaranti. Kalla det en garanterad basinkomst eller en negativ inkomstskatt för de som tjänar lite, men vad vi än kallar det, vårt system måste göra sig av med medelprövningar, byråkrati och repressiva strukturer, och stämma överens med våra liv. Unga arbetar på kontor, skriver ansökningar för att samla in pengar, freelansar, tar hand om våra nära och kära, flyttar till nya platser eller till och med ett nytt land för att hitta arbete. Vi är flexibla och rastlösa, i motsats till de äldre män som har skrivit reglerna för oss. Utan grundläggande, garanterad säkerhet, kommer vi, den mest överarbetande och underanställda generationen, inte ha möjlighet att kräva våra rättigheter, organisera oss efter våra behov, eller ens leva ut vår ungdom.

Vi behöver kunna föreställa oss glädje, inte pengar, som vårt mål. Eftersom vi vill ha jämlikhet, måste Europa och industrialiserade länder vara de första att överge tillväxtmålet och BNP som sätt att mäta framgången. Genom att lämna tillväxt bakom oss, går vi mot ett skuldfritt samhälle, där medborgare och stater är oberoende av de finansiella marknaderna. Vi förespråkar en annan ekonomisk modell, där nerväxt också betyder att förespråka småskaliga investeringar i motsats till företagsjättar, en chans att återknyta kontakten till miljön, till varandra, och att tänka bortom materialism och konsumerism. Vatten, land, luft, frön, information och alla kollektiva varor bör uppskattas och vara gratis.

 - Verklig demokrati nu!

Vi kräver en radikal demokratisering av det Europeiska samhället för att stärka människor, särskilt unga, till att delta i samhället. I det här kravet håller vi med många sociala och demokratirörelser och organisationer i Europa. Utan att unionens medborgare på riktigt deltar i den demokratiska processen kommer EU aldrig att till fullo förverkliga sin vision. Därför behöver det europeiska parlamentet, som direkt representerar det europeiska folket, stärkas gentemot andra europeiska institutioner. Ett första och brådskande steg på den vägen kommer att vara att ge det Europeiska parlamentet rättigheten att ta initativ. Kommissionen behöver demokratiseras och bli mer transparent. Unga behöver få en röst även i det Europeiska parlamentet. För tillfället är det knappt några unga personer där. Eftersom ca 30% av alla Européer är under 30 bör det även gälla parlamentarisk representation.

För att inkludera alla som bor i unionen, behöver hindren för att få medborgarskap sänkas – till slut till att göra alla som bor i Europa till medborgare.

Implementeringen av direktdemokratiska instrument som det europeiska medborgarrättsinitiativet är ett viktigt steg för att föra Europa närmare medborgarna. Oavsett om ett beslut tas på lokal, regional, nationell, europeisk eller till och med global nivå behöver det balanseras mot principen om subsidiaritet, att ta alla beslut på den lägsta möjliga nivån.

Men demokrati inkluderar också skydd av minoriteter, att stärka kvinnor och att ge HBTQ-befolkningen full tillgång till sina rättigheter. Alltså, behöver vi en stark och synlig representation av minoriteter och inte en exkludering av dem, vi behöver till exempel stärka kvinnor genom kvotering, och vi behöver till sist få en rättvis familjelagstiftning, skatte- och antidiskrimineringslag för HBTQ personer.

-Fri rörlighet

Vårt Europa är inte en fästning. Människor som söker skydd måste vara välkomna här. Detsamma gäller de som kommer hit i hopp om ett bättre liv. Om Europa ska kunna vara ett fredsprojekt som vi kan vara stolta över, kan vi inte skicka iväg de som vill dela den drömmen och bidra till den. Istället för att bygga en högteknologisk fästning med gränser som sträcker sig långt in i Sahara, som vi gör just nu, vill vi ha en välkomnande kultur. Att inkludera människor i samhället är en uppgift för båda sidor, inte bara för de nyanlända. Bara en plats som är öppen för nya människor är också öppen för nya idéer och skillnader, detta är vad unga har och vill utveckla.

En av EUs största prestationer är den interna fria rörligheten. För många är denna frihet fortfrande teoretisk, särskilt unga med låg inkomst, eftersom att resa kostar pengar. Den har dock trots allt öppnat dörrarna för många till att resa, lära eller arbeta utomlands och utveckla ett europeiskt medborgarskap. Den här friheten får inte hämmas av de som vill exkludera vissa grupper (asylsökande, romer, nya EU medborgare …) eller genom osynliga gränskontroller som profilerar personer efter hur de ser ut och efter beteende som anses ”onormalt”.

Ta tillbaka Europa!

För dessa förändringar behöver vi ett antal saker: först och främst behöver vi visionen och motivationen för att gå mot ett Europa som passar VÅRA behov! Vi behöver politisk vilja, tryck från rörelser och initiativ, men också från parlamentariska majoriteter. Politisk vilja kan skapas om trycket ”från gatan” är massivt. Men det behövs också politisk vilja, och ett hopp om framgång, för att människor ska ta till gatorna. Rörelser informerar den allmänna debatten, men informeras också av den. Parlamentariska majoriteter kan nås genom att ställa frågor till din kandidat, oavsett nivå, och se till att löften hålls. Förändring inkluderar alla nivåer och alla. Våra idéer måste bli hegemoniska. Det är inte regeringar, politiker, studentledare eller någon annan ensam. Vi kommer inte att vänta på att en hjälte kommer, vi kommer att göra det själva. 

Gå med oss så bygger vi ett nytt Europea tillsammans

Gå med på

Latin | for cirilic please scroll down

Mladi u doba krize – Izgradimo Evropu

Delfina Rosi, Marija Peternaki, Markus Drake, Ska Keler, Teri Reintke i Vesna Jusup

Gde je problem?

Mi, mladi ljudi Evrope, smo prva generacija odrasla sa spoznajom Evropske Unije kao integralnog dela društva i naših života. Većina nas nije nikada osetila rat, mirovne pregovore ili diktatorske sisteme vladavine, dok je pad gvozdene zavese i kraj hladnog rata samo bleda uspomena iz našeg detinjstva. Kada smo bili suočeni sa postojanjem rata u staroj Jugoslaviji, pobunili smo se protiv rata, genocida i učestvovali u omladinsokm revoltu i borbi za kraj autokratskih sistema.

Naši roditelji i generacije pre njih postavili su temelje mira u Evropi za sve buduće generacije. Mi upravo te buduće generacije moramo odlučiti kako da nastavimo njihov trud: Mi moramo učiniti Evropu simbolom za napredak i mir. Vreme je da preuzmemo Evropu u svoje ruke i učinimo je boljim mestom za život svih nas. 

Iako danas imamo šire slobode nego ikad pre, da putujemo, da studiramo i radimo širom Evrope, iako možemo preći granice, iako imamo zajedničku valutu, ipak živimo u krizi i nemamo mogućnost da kažemo ili uradimo išta vezano za sistem koji je krizu i izazvao.  Suočavmo se najvećom stopom nezaposlenosti mladih koji generacije unazad pamte, i vreme koje tek nosi posledice sadašnjeg stanja je upravo ono u kome ćemo mi morati da se izborimo sa ekološkim, socijalnim i političkim odlukama onih koji su danas na mestima donosioca odluka. Mladi ljudi danas, bez obzira na sve svoje različitosti, nalaze se u istom promblemu, u istom haosu i suočavaju se sa istim posledicama trenutnog sistema. 

Evropska unija problem a ne rešenje? – Kako smo dospeli ovde?

  • Evropa kao mirovni projekat je bio i još uvek jest osnova ali više nije dovoljna sama po sebi
  • Evropa kao projekat napretka više ne daje rezltata. Mladi ljudi su izgubili veru da će živeti bolje nego njihovi roditelji. Nezaposlenost je prevazišla sve granice. Ukidaje socijalne zaštite  i povećanje poreza postaju sve teži i onemogućavaju samostalan život, ostavljajući veliki uticaj na socijalizaciju mladih ljudi. Veliki deo problema leži u činjenici da problemi koji su postojali kod stvaranja Unije, pre svega monetarne, su skrajani sa nadom da će ih rešiti sledeće generacije. 
  • Evropa kao projekat slobode kretanja postoji ali samo za one koji mogu da ga priušte. Erasmus je samo za studente i to samo za one koji mogu da obezbede finansijsku potporu kao i da ulože vreme. Putovanja su skupa. Mobilnost rada suočena je sa nedostatkom znanja jezika, velikom administracijom, slabom mobilnošću i flksibilnošću socijalnih prava i usluga. Tako Evropska unija postaje „projekat elite“ i dostupan samo onima koji je mogu priuštiti. 
  • Evropa kao projekat aktivnog učešća nije se održao. Demokratičnost institucija nije izgraђena do kraja i uticaj nacionalnih država je i dalje snažan i vodeći. Donosioci odluka su i dalje sredovečni ljudi u odelima, i oni i dalje donose odluke u ime mladih ljudi. Metod simulacije parlamenata u kojima učestvuju mladi ljudi, ostalu samo na nivou simulacija.
  • Evropa kao projekat u službi građana nije se ostvario. Neoliberarna agenda u prošle dve decenije onemogućila je bilo kakvo ostvarivanje ovog pojekta. Sanajli smo o Evropi koja je u službi građana, koja može da pruži socijalu sigurnost ali to se nije ostvarilo. 

Treba nam nova vizija Evrope

U trenutnoj krizi, čini se da EU zajedno sa MMFom govori vladama da otpuste još radnika, da uskrate socijalne beneficije i usluge, da podignu poreze i sve ove mere pogađaju građane koji nemaju mnogo više od onih koji imaju. EU ostaje slepa pred upozorenjima o nadolazećem porastu recesije, koja prati poigravanje sa vrednosti novca i kupovnom moći građana. EU postaje gospodar vremena i novca. Ovo veoma direktno doprinosi smanjenju odgovornosti nacionalnih vlada, gde građani u potpunosti mogu da okrive Evropsku uniju i gde „Brisel“ postaje taj koji je kriv za sve negativne mere.

U isto vreme nije sve tako crno. Demokratske i duštvene promene se događaju i donose boljitak. Prošlost nam jasno ukazuje da je ovo moguće i istorijski primeri borbe za prava radnika, žena ukazuju nam na neophodne korake. Ovi pokreti su uglavnom pokrenuti i vođeni od strane mladih ljudi. Danas se u Grčkoj, Španiji mladi ljudi organizuju i delaju ka pozitivnim društvenim promenama. Delaju ka druđtvenoj sigurnosti, poslovima, demokratiji. Odbijaju da preostali kapital ulože u banke i da predaju svoju sudbinu MMF ili Evropskoj Centralnoj Banci. Iako ovi pokreti nastaju na nacionalnom ili regionalnom nivou, njihove ideje i snaga se brzo šire Evropm i svetom. Postaju stožer nade da će promene vratiti Evropu na put i da će taj put biti zasnovan na direktnoj demokratiji i učešću svih građana. Velika odgovornost je upravo na mladim ljudima da ove pokrete održe, da njihove ciljeve ostvare i da prevaziđu sve izazove organizacionih problem,��KDI�����e, nedostatka resursa. 

Kao mladi ljudi koji mare za Evropu, koji brinu o budućnosti ne samo svoje nego i budućih generacija, koji veruju u pravdu za sve, koji veruju u socijlnu i ekološku pravdu, koji veruju u demokratiju, koji veruju da je drugačija Evropa moguća, moramo da izgradimo to sve i uključimo sve mlade ljude. Moramo da ponudimo viziju Evrope, Evropu za kakvu se vredi boriti. Ne samo novi projekat, već celu novu ideju. Ne samo novi proizvod, nego celu novu fabriku. 

Evropu u kojoj niko ne zavisi od donacija i dobre volje, u kojoj u školama zajedno uče deca različite vere, boje kože, političkih uverenja roditelja, osobina i interesovanja, gde se svaki rad i trud ceni ali i plaća, gde svako može da voli onog koga želi, gde partnerska ljubav ne poznaje pol i rod, gde odlučivanje o svojoj budućnosti i ostvarivanje političkih  prava  nije vezano za naciju ili mesto rođenja nego mesto uticaja i posledica, gde svi mogu da ostvare svoje pravo kretanja, gde fakultet nije luksuz, gde se niko ne plaši zato što je drugačiji, gde banke doprinose očuvanju životne sredine i ostvarivanju socijalnih prava, gde je zdravstvena zaštita besplatna i dostupna svima. 

A a bismo to ostvarili moramo da...

1.Izgradimo evropski sistem obrazovanja

Mi verujemo u doživotno i sveopšte učenje. Verujemo da obrazovni sistem mora da prevaziđe akademiski, autoritativni sistem koji održava i podržava trenutni ekonosmki model. Obrazovanje nije ulaganju mlade ljude danas nego u sigurniju i bolju sutrašnjicu. Ono je osnova za bilo kakav projekat koji Evropa može biti i mora biti oslobođeno podela i tražišta. Obrazovanje mora biti besplatno i dostupno svakom pojedincu. Sadržaji ne smeju biti zasnovani na patrijahalnim vrednostima već na ideji interkulturalnosti, globalne solidarnosti i društvene jednakosti. Stroge akademske granice moraju biti oslobođene i priznanje neformlanog obrazovanja, samo edukacije i praktičnog učenja mora biti potpuno. Neophodno je bolje i rasporostranjenije učenje jezika sveta, kao bi mogli ostvariti globalni svet,  razumevanje i saradnju. Evropske institucije moraju podržati isključivo obrazovne institucije zasnovane na demokratskim principima, zasnovane na jednakim pravima za sve korisnike i otvorene za sve, čiji programi su zasnovani na dobrobiti svih pojedinaca, lokalni zajednica i globalnog društva. Ne smemo prihvatiti ništa manje od toga. Evropski obrazovni sistem mora da prati, podržava i predvodi ideje mira, ravnopravnosti, mobilnosti i jedinstva. Moramo razumeti da je globalno obrazovanje neophodno za globalni svet u kakvom živimo. 

2.Izgradimo društveni i ekonomski model koji funkcioniše svuda i za svakog

Danas nam se servira da je kapitalizam i liberalizacija tržišta nemoguće izbeći. S druge strane upravo nam je sistem zasnovan na liberalnom tržištu i uklanjanju regulativa doneo preko 30%  siromaštva na jugu Evrope kao i stopu nezaposlenosti od preko 50% u pojedinim krajevima. U okviru Evro-zone, nedostatak zajedničkog budžeta kao i monetarna politika zasnovana na kontroli inflacije i restrikcijama nacionalnih fiskalnih politika učinila je da postane gotovo nemoguće započeti i održati sistem koji investira u zelenu ekonomiju i održive investicije u sistem koji je održiva na (naj)duže staze. 

Mi se suprostavljamo uništenju socijalnih prava i prava radnika. Ne verujemo u nemogućnost uništenja sistema i izgradnju novog. Verujemo u Evropu koja polazi od demokratskih odluka, socijalne i ekološke pravde, i koja zaštitu svojih građana na socijalnom planu smatra svojim ciljem a ne sredstvom pregovora. Odbijamo da ulažemo u spašavanje banaka, zahtevamo spašavanje društva i ljudi koji ga čine.  Evro-zona mora svojim regulativama da uredi i demokratizuje finansijski sektor i da ih stavi u službu i posedstvo građana. Neophodna nam je fiskalna unija, sa jasnim poreskim regulativama u okviru Euro zone i EU, zasnovanim na fair sistemu, kao porez na finansijske transakcije, koji imaju za cilj da obezbede dovoljno sredstava za ulaganja u održive i društveno odgovorne projekte. 

Neophodna nam je socijalna sigurnost. Osnovni prihod (prim.prev. Basic income) zagarantovan svima, mora da se ostvari i spreči sistem u kome je socijalna sigurnost zavisna od represivnih struktura, birokratije i špekulacija. Neophodan nam je sistem koji je zasnovan na realnom životu i mogućnostima a ne na komercijalnom idealu koji tako postaje dostupan samo privilegovanima. Mladi ljudi danas suočeni su sa velikim izazovim i odgovornostima, u nastojanju da steknu obrazovanje i kvalifikacije, pronađu posao, brinu o svojim najdražima i posvete se društvenom delanju. Bez osnovne i dovoljne sigurnosti, mladi ljudi postaju robovi ekonomskog sistema, u kome moraju da žrtvuju mnogo toga, a pre svega ostvarivanje svojih prava, svojih potreba i svoje sreće. Ovo takođe utiče negativno i na mogućnost društvenog organizovanja koja je preduslov i osnov demokratije. 

Sreća, postala je apstraktan, idealističan pojam, koji mladi ljudi danas gotovo da su izgubili iz vida.Ipak, bez mogućnosti da zamislimo i ostvarimo ličnu i društvenu sreću, gubimo je iz vida kao osnovni cilj našeg delanja. Evropa mora napustiti sistem zasnovan na ekonomskom rastu i merenju napretka putem kvantitativnog, finansijskog osnova. Težimo društvu u kome finansijsko tržište je u službi građana a ne obratno i u kome država i njeni građani nisu (i ne mogu) upasti u dužničko stanje koje dovodi do kolapsa svakodnevice. Mi se zalažemo za održivost, bez fokusa na finansijskom razvoju, koje je zasnovao na malim privredama, koje ne dozvoljavaju nagomilavanje kapitala, koje su u saglasju sa životnom sredinom i koje nisu u službi konzumerizma i materijalizma. Voda, zemlja, vazduh, informacije i dobra moraju biti dostupni svima i besplatni. 

3.Obezbedimo stvarnu demokratiju 

Zahtevamo radikalnu demokratizaciju Evropskog društva, neophodnu da osnaži građane, posebno mlade, da aktivno i odgovorno učestvuju u donošenju odluka. Želimo da iskažemo podršku velikom broju pokreta koje se zalažu za ovaj cilj, širom Evrope. Bez učešća građana Evropa kao projekat svih nas ne može se ostvariti. Evropske institucije, pre svega Evropska komisija moraju biti demokratizovane i transparentne. Evropskom parlamentu, izbranom na direktnim izborima mora se verovati više i poveriti moć iniciranja, donošenja ali i sprovođenja odluka. 

Pitanje učešća u okviru Evropske unije, ali i šire, mora pre svega relativizovati pitanje državljanstva i omogućiti potpuno društveno ali i političko učešće građanima na mestu na kome odluke utiču direktno na njihove živote. Ljudi moraju postati građani Evrope a ne jednog njenog dela. Na ovom putu inicijative kao što je Evropska građanska inicijativa (prim prev. ECI) su veoma važne. Princip subsidjarnosti, bilo da govorimo o lokalnim, regionalim, državnim, evropskim ili čak i svetskim odlukama, mora postati osnov donošenja istih i ono mora biti svedeno na najniži mogući novo. 

Demokratija takođe uključuje i zaštitu prava etničkih manjina, osnaživanje žena, maldih, LGBT i svih marginalizovanih grupa. Na tom putu neophodni su sisteme koji omogućavaju vidljivost svih grupa i pojedinaca i njihovu reprezentovanost u donošenju odluka. Takođe, neophodno su nam tranzitorne mere koje omogućavaju ovovremeno uključivanje u sistem, kao što su kvote. Primarno, neophodne su nam zakonske odrednice koje osiguravaju sva prava svim grupama, posebno na nivou porodičnog zakona, ekonosmkog sistema i antidiskriminacije.

4.Obezbedimo punu slobodu kretanja

Evropa ne sme (p)ostati neovojiva trvrđava. Evropa mora biti otvorena i dobrodošla za sve, posebno one koji su tu došli kako bi pronašli zaštitu ili bolji život. Ne možemo govoriti o Evropi kao mirovnom projektu ako šaljmo nazad ljude koji su pobegli od rata. Granice Evrope danas idu mnogo dalje od njenih geografskih odrednica. Evropa mora izgraditi sistem u kome su pridošlice snaga a ne njen teret. Jer ako nismo otvoreni za ljude, kako možemo biti otvoreni za nove ideje i različitosti. 

Jedna od možda najboljih odlika Evropske unije jeste rad na unutrašnjoj mobilnosti. Iako je ostvarivanje ovog prava ponekad izazov ona pretstavlja dobru osnovu za ostvarivanje ideje građanina Evrope. Ovo pravo ne sme biti ekskluzivno i mora se odnositi na sve unutar EU, uključujući i azilante, izbeglice i radnike. Nevidljive granice zasnovane na izgledu, jeziku, prtljagu ljudi moraju nestati. Pored toga ono mora biti prošireno na sve ostale i dokazati da EU nije tvrdjava već korak ka boljem životu  celog čovečanstva. 

Da bi ostvarili sve ove promene potrebno je ostvariti nekoliko zadataka. Pre svega moramo imati jasnu viziju i motivaciju da doprinesemo (o)stvarivanju Evrope skrojene po našim potrebama. Neophodna nam je otvorenost političkih instanci, jak pritisak društvenih pokreta i inicijativa kao i volja donosioca odluka. Ovi koraci su međusobno zavisni i ne mogu se ostvariti jedni bez drugih. Odluke se donose u institucijama ali moraju da slušaju volju i želju naroda. Stoga moramo biti glasni i da zagovaramo i  stvorimo sistem u kome ljudi veruju u svoj doprinos. Odgovornost izabranih predstavnika mora biti stalno preispitivana i građani se moraju uveriti da se ispunjavaju obećanja data im tokom kampanja. Promene se moraju desiti na svim nivoima i moraju uključiti sve. Neće ih postići pojedinačni političari, niti vlade, niti mladi lideri. Nego svi zajedno. Nećemo čekati heroja da dođe, uradićemo to svi zajedno. 

Pridružite se inicijativi za izgradnju nove Evrope.


Cirilic | for latin please scroll up

Млади у доба кризе – Изградимо Европу

Делфина Роси, Марија Петернаки, Маркус Драке, Ска Келер, Тери Реинтке и Весна Јусуп

Где је проблем?

Ми, млади људи Европе, смо прва генерација одрасла са спознајом Европске Уније као интегралног дела друштва и наших живота. Већина нас није никада осетила рат, мировне преговоре или диктаторске системе владавине, док је пад гвоздене завесе и крај хладног рата само бледа успомена из нашег детињства. Када смо били суочени са постојањем рата у старој Југославији, побунили смо се против рата, геноцида и учествовали у омладинскм револту и борби за крај аутократских система.

Наши родитељи и генерације пре њих поставили су темеље мира у Европи за све будуће генерације. Ми, управо те будуће генерације  морамо одлучити како да наставимо њихов труд: Ми морамо учинити Европу симболом за напредак и мир. Време је да преузмемо Европу у своје руке и учинимо је бољим местом за живот свих нас. 

Иако данас имамо шире слободе него икад пре, да путујемо, да студирамо и радимо широм Европе, иако можемо прећи границе, иако имамо заједничку валуту, ипак живимо у кризи и немамо могућност да кажемо или урадимо ишта везано за систем који је кризу и изазвао.  Суочавмо се највећом стопом незапослености младих који генерације уназад памте, и време које тек долази и носи последице садашњег стања је управо оно у коме ћемо ми морати да се изборимо са еколошким, социјалним и политичким одлукама оних који су данас на местима доносиоца одлука. Млади људи данас, без обзира на све своје различитости, налазе се у истом промблему, у истом хаосу и суочавају се са истим последицама тренутног система. 

Европска унија проблем а не решење? – Како смо доспели овде?

  • Европа као мировни пројекат је био и још увек јест основа али више није довољна сама по себи
  • Европа као пројекат напретка више не даје резлтата. Млади људи су изгубили веру да ће живети боље него њихови родитељи. Незапосленост је превазишла све границе. Укидаје социјалне заштите  и повећање пореза постају све тежи и онемогућавају самосталан живот, остављајући велики утицај на социјализацију младих људи. Велики део проблема лежи у чињеници да проблеми који су постојали код стварања Уније, пре свега монетарне, су скрајани са надом да ће их решити следеће генерације. 
  • Европа као пројекат слободе кретања постоји али само за оне који могу да га приуште. Ерасмус је само за студенте и то само за оне који могу да обезбеде финансијску потпору као и да уложе време. Путовања су скупа. Мобилност рада суочена је са недостатком знања језика, великом администрацијом, слабом мобилношћу и флексибилношћу социјалних права и услуга. Тако Европска унија постаје „пројекат елите“ и доступан само онима који је могу приуштити. 
  • Европа као пројекат активног учешћа није се одржао. Демократичност институција није изграђена до краја и утицај националних држава је и даље снажан и водећи. Доносиоци одлука су и даље средовечни људи у оделима, и они и даље доносе одлуке у име младих људи. Метод симулације парламената у којима учествују млади људи, осталу само на нивоу симулација.
  • Европа као пројекат у служби грађана није се остварио. Неолиберарна агенда у прошле две деценије онемућила је било какво остваривање овог појекта. Сањали смо о Европи која је у служби грађана, која може да пружи социјалу сигурност али то се није остварило. 

Треба нам нова визија Европе

У тренутној кризи, чини се да ЕУ заједно са ММФом говори владама да отпутсе још радника, да ускрате социјалне бенефиције и услуге, да подигну порезе и све ове мере погађају грађане који немају много више од оних који имају. ЕУ остаје слепа пред упозорењима о надолазећем порасту рецесије, која прати поигравање са вредности новца и куповном моћи грађана. ЕУ постаје господар времена и новца. Ово веома директно доприноси смањењу одговорности националних влада, где грађани у потпуности могу да окриве Европску унију и где „Брисел“ постаје тај који је крив за све негативне мере.

У исто време није све тако црно. Демократске и душтвене промене се догађају и доносе бољитак. Прошлост нам јасно указује да је ово могуће и историјски примери борбе за права радника, жена указују нам на неопходне кораке. Ови покрети су углавном покренути и вођени од стране младих људи. Данас се у Грчкој, Шпанији млади људи организују и делају ка позитивним друштвеним променама. Делају ка друштвеној сигурности, пословима, демократији. Одбијају да преостали капитал уложе у банке и да предају своју судбину ММФ или Европској Централној Банци. Иако ови покрети настају на националном или регионалном нивоу, њихове идеје и снага се брзо шире Еврпом и светом. Постају стожер наде да ће промене вратити Европу на пут и да ће тај пут бити заснован на директној демократији и учешћу свих грађана. Велика одговорност је управо на младим људима да ове покрете одрже, да њихове циљеве остваре и да превазиђу све изазове организационих проблема, репресије, недостатка ресурса. 

Као млади људи који маре за Европу, који брину о будућности не само своје него и будућих генерација, који верују у правду за све, који верују у социјлну и еколошку правду, који верују у демократију, који верују да је другачија Европа могућа, морамо да изградимо то све и укључимо све младе људе. Морамо да понудимо визију Европе, Европу за какву се вреди борити. Не само нови пројекат, већ целу нову идеју. Не само нови производ, него целу нову фабрику. 

Европу у којој нико не зависи од донација и добре воље, у којој у школама заједно уче деца различите вере, боје коже, политичких уверења родитеља, особина и интересовања, где се сваки рад и труд цени али и плаћа, где свако може да воли оног кога жели, где партнерска љубав не познаје пол и род, где одлучивање о својој будућности и остваривање политичких  права  није везано за нацију или место рођења него место утицаја и последица, где сви могу да остваре своје право кретања, где факултет није луксуз, где се нико не плаши зато што је другачији, где банке доприносе очувању животне средине и остваривању социјалних права, где је здравствена заштита бесплатна и доступна свима. 

А а бисмо то остварили морамо да...

1.Изградимо европски систем образовања

Ми верујемо у доживотно и свеопште учење. Верујемо да образовни систем мора да превазиђе академиски, ауторитативни систем који одржава и подржава тренутни еконосмки модел. Образовање није улагању младе људе данас него у сигурнију и бољу сутрашњицу. Оно је основа за било какав пројекат који Европа може бити и мора бити ослобођено подела и тражишта. Образоање мора бити бесплатно и доступно сваком појединцу. Садржаји не смеју бити засновани на патријахалним вредностима већ на идеји интеркултуралности, глобалне солидарности и друштвене једнакости. Строге академске границе морају бити ослобођене и признање неформланог образовања, само-едукације и практичног учења мора бити потпуно. Неопходно је боље и распорострањеније учење језика света, као би могли остварити глобални свет,  разумевање и сарадњу. Европске институције морају подржати искључиво образовне институције засноване на демократским принципима, засноване на једнаким правима за све кориснике и отворене за све, чији програми су засновани на добробити свих појединаца, локални заједница и глобалног друштва. Не смемо прихватити ништа мање од тога. Европски образовни систем мора да прати, подржава и предводи идеје мира, равноправности, мобилности и јединства. Морамо разумети да је глобално образовање неопходно за глобални свет у каквом живимо. 

2.Изградимо друштвени и економски модел који функционише свуда и за сваког

Данас нам се сервира да је капитализам и либерализација тржишта немогуће избећи. С друге стране управо нам је систем заснован на либералном тржишту и уклањању регулатива донео преко 30%  сиромаштва на југу Европе као и стопу незапослености од преко 50% у појединим крајевима. У оквиру Евро-зоне, недостатак заједничког буџета као и монетарна политика заснована на контроли инфалције и рестрикцијама националних фискалних политика учинила је да постане готоо немогуће започети и одржати систем који инвестира у зелену економију и одрживе инвестиције у систем који је одржива на (нај)дуже стазе. 

Ми се супростављамо уништењу социјалних права и права радника. Не верујемо у немогућност уништења система и изградњу новог. Верујемо у Европу која полази од демократских одлука, социјалне и еколошке правде, и која заштиту својих грађана на социјалном плану сматра својим циљем а не средством преговора. Одбијамо да улажемо у спашавање банака, захтевамо спашавање друштва и људи који га чине.  Евро-зона мора својим регулативама да уреди и демократизује финансијски сектор и да их стави у службу и поседство грађана. Неопходна нам је фискална унија, са јасним пореским регулативама у оквиру Еуро зоне и ЕУ, заснованим на фер систему, као порез на финансијске трансакције, који имају за циљ да обезбеде довољно средстава за улагања у одрживе и друштвено одговорне пројекте. 

Неопходна нам је социјална сигурност. Основни приход (прим.прев.Basic Income) загарантован свима, мора да се оствари и спречи систем у коме је социјална сигурност зависна од репресивних структура, бирократије и шпекулација. Неопходан нам је систем који је заснован на реалном животу и могућностима а не на комерцијалном идеалу који тако постаје доступан само привилегованима. Млади људи данас суочени су са великим изазовим и одговорностима, у нстојању да стекну образовање и квалификације, пронађу посао, брину о својим најдражима и посвете се друштвеном делању. Без основне и довољне сигурности, млади људи постају робови економског система, у коме морају да жртвују много тога, а пре свега остваривање својих права, својих потреба и своје среће. Ово такође утиче негативно и на могућност друштвеног организовања која је предуслов и основ демократије. 

Срећа, постала је апстрактан, идеалистичан појам, који млади људи данас готово да су изгубили из вида. Ипак, без могућности да замислимо и остваримо личну и друштвену срећу, губимо је из вида као основни циљ нашег делања. Европа мора напустити систем заснован на економском расту и мерењу напретка путем квантитативног, финансијског основа. Тежимо друштву у коме финансијско тржиште је у служби грађана а не обратно и у коме држава и њени грађани нису (и не могу) упасти у дужничко стање које доводи до колапса свакодневице. Ми се залажемо за одрживост, без фокуса на финансијском развоју, које је засновао на малим привредама, које не дозвољавају нагомилавање капитала, које су у сагласју са животном средином и које нису у служби конзумеризма и материјализма. Вода, земља, ваздух, информације и добра морају бити доступни свима и бесплатни. 

3.Обезбедимо стварну демократију 

Захтевамо радикалну демократизацију Европског друштва, неопходну да оснажи грађане, посебно младе, да активно и одговорно учествују у доношењу одлука. Желимо да искажемо подршку великом броју покрета које се залажу за овај циљ, широм Европе. Без учешћа грађана Европа као пројекат свих нас не може се остварити. Европске институције, пре свега Европска комисија морају бити демократизоване и транспарентне. Европском парламенту, избраном на директним изборима мора се веровати више и поверити моћ иницирања, доношења али и спровођења одлука. 

Питање учешћа у оквиру Европске уније, али и шире, мора пре свега релативизовати питање држављанства и омогућити потпуно друштвено али и политичко учешће грађанима на месту на коме одлуке утичу директно на њихове животе. Људи морају постати грађани Европе а не једног њеног дела. На овом путу иницијативе као што је Европска грађанска иницијатива (прим прев. ЕЦИ) су веома важне. Принцип субсидијарности, било да говоримо о локалним, регионалим, државним, европским или чак и светским одлукама, мора постати основ доношења истих и оно мора бити сведено на најнижи могући ново. 

Демократија такође укључује и заштиту права етничких мањина, оснаживање жена, малдих, ЛГБТ и свих маргинализованих група. На том путу неопходни су системе који омогућавају видљивост свх група и појединаца и њихову репрезентованост у доношењу одлука. Такође, неопходно су нам транзиторне мере које омогућавају ововремено укључивање у систем, као што су квоте. Примарно, неопходне су нам законске одреднице које осигуравају сва права свим групама, пре свега  на нивоу породичног закона, еконосмког система и антидискриминације.

4.Обезбедимо пуну слободу кретања

Европа не сме (п)остати неосвојива трврђава. Европа мора бити отворена и добродошла за све, посебно оне који су ту дошли како би пронашли заштиту или бољи живот. Не можемо говорити о Европи као мировном пројекту ако шаљмо назад људе који су побегли од рата. Границе Европе данас иду много даље од њених географских одредница. Европа мора изградити систем у коме су придошлице снага а не њен терет. Јер ако нисмо отворени за људе, како можемо бити отворени за нове идеје и различитости. 

Једна од можда најбољих одлика Европске уније јесте рад на унутрашњој мобилности. Иако је остваривање овог права понекад изазов она претставља добру основу за остваривање идеје грађанина Европе. Ово право не сме бити ексклузивно и мора се односити на све унутар ЕУ, укључујући и азиланте, избеглице и раднике. Невидљиве границе засноване на изгледу, језику, пртљагу људи морају нестати. Поред тога оно мора бити проширено на све остале и доказати да ЕУ није трвђава већ корак ка бољем животу  целог човечанства. 

Да би остварили све ове промене потребно је остварити неколико задатака. Пре свгеа морамо имати јасну визију и мотивацију да допринесемо (о)ствар(ив)ању Европе скројене по нашим потребама. Неопходна нам је отвореност политичких инстанци, јак притисак друштвених покрета и иницијатива као и воља доносиоца одлука. Ови кораци су међусобно зависни и н могу се остварити једни без других. Одлуке се доносе у институцијама али морају да слушају вољу и жељу народа. Стога морамо бити гласни и да заговарамо и  створимо систем у коме људи верују у свој допринос. Одговорност изабраних представника мора бити стално преиспитивана и грађани се морају уверити да се испуњавају обећања дата им током кампања. Промене се морају десити на свим нивоима и морају укључити све. Неће их постићи појединачни политичари, нити владе, нити млади лидери. Него сви заједно. Нећемо чекати хероја да дође, урадићемо то сви заједно. 

Придружите се иницијативи за изградњу нове Европе.